In search of ludonarrative harmony: a comparative analysis of narrative and gameplay integration in digital games

Gry wideo, tradycyjnie postrzegane jako forma rozrywki, przekształciły się w złożone medium narracyjne, które łączy opowiadanie historii z interaktywnym doświadczeniem. W miarę jak narracja staje się integralną częścią gier, pojawiają się trudności w dopasowywaniu mechanik z gier komputerowych do narracji, zwłaszcza że te mechanizmy mogą stanąć w sprzeczności z tematyką lub strukturą opowieści. Zjawisko, w którym mechaniki nie współgrają z narracją, określane jest jako dysonans ludonarracyjny, natomiast ich zgodność prowadzi do harmonii ludonarracyjnej, przyczyniając się do spójności całego medium. Celem niniejszej pracy jest stworzenie typologii dysonansu ludonarracyjnego, wskazanie kluczowych czynników w projektowaniu, które prowadzą do jego powstawania, oraz zaproponowanie rozwiązań umożliwiających osiągnięcie harmonii ludonarracyjnej. W pracy badane są produkcje z różnych gatunków i modeli projektowych, a wyniki pokazują, jak rozpoznanie i rozwiązanie problemów związanych z dysonansem ludonarracyjnym może poprawić spójność narracyjną. Praca nie tylko ukazuje mechanizmy tego zjawiska, ale także dostarcza praktycznych wskazówek dla twórców, szczególnie w kontekście rosnącego wpływu generatywnej sztucznej inteligencji oraz rozwoju systemów, które dynamicznie reagują na działania gracza, rewolucjonizując przyszłość interaktywnego opowiadania historii.

Digital games, traditionally seen as recreational products, have evolved into intricate narrative systems that blend storytelling with interactivity. As games increasingly integrate narrative elements, challenges emerge in aligning gameplay mechanics with the narrative, especially as gameplay systems can contradict or undermine the story’'s themes or structure. When narrative and mechanics fail to align, ludonarrative dissonance arises, while their cohesion results in ludonarrative harmony, enhancing the overall coherence of the game. This thesis aims to construct a typology of ludonarrative dissonance, identifying the key design elements that generate it, while also exploring strategies for achieving ludonarrative harmony. The study identifies eight recurring forms of dissonance and outlines design strategies that promote harmony, such as aligning character progression with narrative events and creating consistent game worlds. The findings highlight how recognizing and addressing ludonarrative dissonance can improve the overall narrative coherence, providing valuable insights for game designers, particularly as the field of game development continues to evolve with advancements in generative AI and adaptive systems, which are reshaping interactive storytelling.