Sport jako narzędzie budowania pozycji międzynarodowej na przykładzie wybranych państw

Niniejsza praca traktuje o wykorzystaniu sportu jako narzędzia budowania pozycji międzynarodowej państwa. W pierwszej kolejności przedstawione zostały podstawowe implikacje teoretyczne oraz historyczne dotyczące relacji sportu oraz stosunków międzynarodowych. W dalszej części pracy wyróżniono najbardziej istotne formy działania przez państwo w zakresie użycia sportu jako elementu polityki zagranicznej, które zostały omówione przy wykorzystaniu konkretnych kazusów. Najpierw odniesiono się do niezwykle popularnej metody wykorzystania w celach politycznych organizacji imprezy sportowej, przede wszystkim igrzysk olimpijskich lub piłkarskich mistrzostw świata. Następnie, poruszono problematykę związaną z kształtowaniem międzynarodowego wizerunku poprzez sukcesy sportowe rozumiane zarówno jako zwycięstwa i dobre wyniki w klasyfikacji medalowej igrzysk olimpijskich oraz innych ważnych imprez, jak i kreowanie wysokiego poziomu sportowego rodzimych lig w kluczowych dyscyplinach sportowych, a także przejmowanie udziałów i rozwijanie zagranicznych drużyn sportowych. Kolejny ważny etap pracy stanowiło zagadnienie sportowej pomocy rozwojowej, czyli udzielania przez państwo wsparcia w zakresie wysyłania sprzętu sportowego, czy pomocy w rozwoju infrastruktury oraz częstego zjawiska wymian sportowych. W ostatnim rozdziale poruszono kwestię roli sportu jako platformy dyplomatycznej w procesie normalizacji dwustronnych relacji państw. W przypadku każdej z wymienionych form aktywności w zakresie szeroko rozumianej dyplomacji sportowej, dokonano wyboru trzech państw, które w danym zakresie można uznać za reprezentatywne. Odnosząc się do treści wszystkich rozdziałów, podjęto próbę wyznaczenia miejsca sportu w procesie budowania pozycji międzynarodowej państwa.

This thesis addresses the use of sport as a tool for building a state's international position. Firstly, it presents the basic theoretical and historical implications of the relationship between sport and international relations. The following sections highlight the most significant forms of state action in using sport as an element of foreign policy, discussed through case studies. The paper begins by focusing on the highly popular method of using sports mega-events, mainly the Olympic Games or the FIFA World Cup, for political purposes. Next, it examines the issue of shaping international image through sports achievments, understood both as victories and successful performances in the Olympic medal classification and other major events, as well as by creating highly competitive domestic leagues in key sport disciplines, and buying shares for the purpose of developing foreign sport team. Another important part of the paper adresses the issue of sports development assistance, where states provide support by sending sports equipment, assisting in infrastructure development, and promoting sports exchanges. The final chapter addresses the role of sport as a diplomatic platform in the process of normalizing bilateral relations between hostile states. For each of these forms of activity within the large scope of sports diplomacy, three representative countries have been selected for analysis. Referring to the content of all chapters, the thesis attempts to outline the role of sport in the process of building a state's international position.