Językowy obraz postaw społeczeństwa polskiego wobec osób w kryzysie bezdomności.

Niniejsza praca podejmuje temat językowego obrazu postaw społeczeństwa polskiego wobec osób w kryzysie bezdomności. I zwracam w niej uwagę na to, jak słowa i wyrażenia wpływają na sposób postrzegania tej grupy społecznej. Celem pracy jest rozpoznanie i nazwanie różnych językowych postaw oraz podkreślenie roli komunikacji inkluzywnej jako narzędzia zmniejszania wykluczenia. Analiza obejmuje przeszłość i teraźniejszość: od historycznych określeń nacechowanych pogardą, przez przykłady marginalizacji, aż do współczesnego budowania narracji w duchu szacunku i empatii. Badam komentarze użytkowników na platformie Youtube oraz hasła kampanii społecznych. Wnioski płynące z analizy są jednoznaczne: język pełni istotną funkcję w kształtowaniu postaw społecznych. To, jak mówimy o bezdomności, nie tylko odzwierciedla rzeczywistość, ale także ją współtworzy. Potrzebujemy większej wrażliwości i odpowiedzialności jako kroku ku bardziej sprawiedliwemu społeczeństwu.

This paper addresses the linguistic portrayal of the attitudes of Polish society towards people experiencing homelessness. I draw attention to how words and expressions influence the perception of this social group. The aim of the paper is to identify and name various linguistic attitudes and to emphasize the role of inclusive communication as a tool for reducing exclusion. The analysis spans both past and present: from historically derogatory terms and examples of marginalization to contemporary narratives built on respect and empathy. I examine user comments on the YouTube platform and slogans from social campaigns. The conclusions drawn from the analysis are clear: language plays a crucial role in shaping social attitudes. The way we talk about homelessness not only reflects reality but also co-creates it. We need greater sensitivity and responsibility as a step toward a more just society.