„Wiejskość” w ogrodach krajobrazowych epoki stanisławowskiej. Realizacje koncepcji artystycznych i przestrzeni osobistych polskich magnatek.

Niniejsza praca skupia się na przedstawieniu koncepcji wiejskości w polskich ogrodach krajobrazowych czasów stanisławowskich. Głównym tematem jest przedstawienie genezy artystycznej rustykalnych elementów ogrodowych z zaznaczeniem wpływu koncepcji zachodnioeuropejskich na polską sztukę ogrodową. Analiza kontekstów i źródeł dla konkretnych motywów została wzbogacona o perspektywę osobistej ingerencji fundatorek w wygląd ogrodów, a także sposobów i powodów posługiwania się rustykalnością. Ważnym elementem jest podkreślenie roli fundatorek jako osób biegle posługujących się nowymi teoriami i ideami zachodnimi. Zaakcentowany też został kontekst społeczny i kulturalny jako dopełnienie rozważań na temat zagadnień artystycznych. Odwołanie się do rustykalności pozwalało na tworzenie nowych typów ogrodów tzw. hameau, picturesque czy ferme ornée, które prezentowały podejście ówczesnej arystokracji do natury oraz miejsca człowieka w świecie. Praca prezentuje analizę czterech wczesnych polskich ogrodów krajobrazowych, założonych przez kobiety fundatorki, wykorzystujące motywy wiejskości jako wyraz artystycznej erudycji i własnych upodobań estetycznych.