Przeżycie traumy międzypokoleniowej wśród kobiet urodzonych w 2 połowie XX wieku - studium przypadku

Celem niniejszej pracy było zbadanie zjawiska traumy międzypokoleniowej wśród kobiet urodzonych w drugiej połowie XX wieku, na podstawie studium przypadku. Punktem wyjścia była analiza wpływu wzorców wychowawczych, traum rodzinnych oraz społeczno-historycznych uwarunkowań na kształtowanie się tożsamości i relacji rodzicielskich u badanych. Praca składa się z części teoretycznej, metodologicznej i empirycznej. W części teoretycznej omówiono definicje i klasyfikacje traumy, koncepcje pokoleniowe, znaczenie czynników kulturowych oraz zjawisko rezyliencji. Badania przeprowadzono metodą jakościową – zastosowano pogłębione wywiady z czterema kobietami w wieku średniej dorosłości, pochodzącymi z Polski Wschodniej. Analiza materiału wykazała, że doświadczenia z dzieciństwa, w tym nieobecność emocjonalna rodziców, przemoc oraz parentyfikacja, miały istotny wpływ na ich funkcjonowanie psychiczne oraz sposoby wychowywania własnych dzieci.

The purpose of this study was to investigate the phenomenon of intergenerational trauma among women born in the second half of the 20th century, based on a case study. The starting point was the analysis of the influence of upbringing patterns, family traumas and socio-historical conditions on the formation of identity and parental relations in the subjects. The paper consists of theoretical, methodological and empirical parts. The theoretical part discusses definitions and classifications of trauma, generational concepts, the importance of cultural factors and the phenomenon of resilience. The research was conducted using a qualitative method - in-depth interviews with four women in middle adulthood from Eastern Poland were used. Analysis of the material showed that childhood experiences, including emotional absence of parents, violence and parentification, had a significant impact on their psychological functioning and ways of raising their own children.