Strategie emancypacyjne kobiet w amerykańskim hip-hopie

Skomplikowane relacje między płciami w amerykańskim środowisku hip-hopowym są konsekwencją ucisku rasowego. Kulturę tę tworzyli przede wszystkim Afroamerykanie i m.in. Jamajczycy z uciskanej klasy robotniczej. Jej elementy, czyli graffiti, breakdance, DJ-ing i MC-ing (lub później rap, czyli rodzaj rytmicznej melorecytacji) umożliwiały im kreatywną ekspresję oraz były narzędziem sprzeciwu wobec trudnej sytuacji społecznej, politycznej i ekonomicznej w Stanach Zjednoczonych. Dla większości członków kultury hip-hopowej strategią przetrwania w amerykańskim społeczeństwie była ideologia czarnego nacjonalizmu. Szerzyły ją radykalne patriarchalne organizacje. Mimo, że hip-hop szybko zaczął być utożsamiany z heteroseksualną męskością, kobiety odegrały dużą rolę w jego rozwoju zarówno jako artystki, jak i promotorki. Raperki w utworach hip-hopowych opisywały problemy, z jakimi się mierzą m.in. w relacjach damsko-męskich oraz wyrażały swoją seksualność. Dlatego że w rapie dominują narracje heteroseksualnych pełnosprawnych mężczyzn, tak istotne są głosy osób, które również stanowią dużą część społeczności hip-hopowej, ale nie należą do tej grupy. Najpopularniejsze artystki najczęściej sprzeciwiają się konwencji lub odtwarzają ją na różne sposoby; zwracają uwagę na mizoginię i przemoc ze strony mężczyzn lub w subwersywny sposób naśladują ich postawy.

The complicated gender relations in the American hip-hop environment are a consequence of racial oppression. The culture was primarily created by African-Americans and, among others, Jamaicans from the oppressed working class. Its elements, i.e. graffiti, breakdancing, DJ-ing and MC-ing (or later rap, a type of rhythmic melorecitation) enabled them to express themselves creatively and were a tool to oppose the difficult social, political and economic situation in the United States. For most members of hip-hop culture, the strategy for survival in American society was the ideology of black nationalism. It was spread by radical patriarchal organisations. Although hip-hop soon came to be identified with heterosexual masculinity, women played a large role in its development both as artists and promoters. Female rappers in hip-hop songs described the problems they faced in male-female relationships, among others, and expressed their sexuality. Therefore, because rap is dominated by narratives of heterosexual straight men, the voices of people who are also a large part of the hip-hop community but are not part of this group are so important. The most popular female artists most often defy convention or reproduce it in different ways; they draw attention to misogyny and violence by men or subversively mimic their attitudes.