Socjotechnika i styl działania partii Prawo i Sprawiedliwość w latach 2005-2007

Przedmiotem rozprawy jest socjotechnika i styl działania partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS) podczas kampanii wyborczej oraz rządów tegoż ugrupowania w latach 2005-2007. Głównym celem pracy była próba określenia specyfiki stylu działania politycznego partii PiS oraz „zinwentaryzowania” i zakwalifikowania (z punktu widzenia pojęć socjotechniki) charakterystycznego dla tej partii repertuaru metod działania, taktyk i stosowanych środków. W zadaniu tym, autor przyjął jako klucz do analizy socjotechniczne kategorie perswazji, podstępu, prowokacji, przymusu, sugestii , a także metody oparte na kreowaniu wizerunku poprzez zastosowanie akredytacji, autoprezentacji, autopromocji oraz dyskredytacji. Intencją było ukazanie związku między zasobem zastosowanych środków, a strategią, taktyką, mentalnością i stylem działania omawianego środowiska politycznego. Tym odróżnia się zastosowane podejście do omawianego zjawiska od przeważającego w analizach politologicznych skupienia na wątkach ideologiczno-programowych lub instytucjonalnych samych w sobie. Zadaniem było uchwycenie motywacyjnego lub instrumentalnego związku między deklarowanymi ideami i zasadami polityków PiS, a obranym przez nich sposobem i stylem działania. W dysertacji, autor stara się zweryfikować hipotezę, że we współczesnej demokracji gabinetowo – parlamentarnej w Polsce zyskuje na znaczeniu praktyczne wykorzystywanie mechanizmów socjotechniki politycznej oraz kreowanie własnego stylu działania w celu pozyskiwania i utrzymania wyborców. Autor starał się udowodnić, że socjotechnika w praktyce oznacza zastosowanie wielu metod oddziaływania: perswazji, podstępu, prowokacji, sugestii, przymusu, a także akredytacji, autoprezentacji, autopromocji oraz dyskredytacji. Innymi słowy, było to odejście od uproszczonego rozumienia socjotechniki tylko w kategoriach manipulacji. Intencją było pokazanie i udowodnienie, że socjotechnika to metoda wywierania wpływu, oparta na repertuarze wielu mechanizmów i narzędzi. Ponadto, zadaniem była - próba syntezy – charakterystycznego stylu działania (ideologicznego i pragmatycznego) przy zastosowaniu rezerwuaru metod rządzenia, kooperacji i konfrontacji. W rozprawie, autor skonfrontował - strategie działania, założenia i deklaracje programowe, projekty z mechanizmami podejmowania decyzji a marketingiem, PR-em oraz spontanicznością i kalkulacją w działaniu politycznym. Autor uważa, że przeprowadzona w rozprawie analiza metod i płaszczyzn wywierania wpływu przez polityków partii PiS w pierwszym okresie jej rządów dostarcza odpowiedzi na postawione pytania badawcze – dotyczące specyfiki działania tej partii, repertuaru jej metod rządzenia i rywalizacji politycznej, modelu przywództwa i więzi ze zwolennikami.

The thesis deals with the sociotechnics and style of operation of the political party Prawo i Sprawiedliwość (PiS) during the electoral campaign and the party's rule in 2005-2007. The main purpose of the thesis has been an attempt at defining the specific style of political activity of PiS, and at “stocktaking” and classification (from the viewpoint of sociotechnical concepts) of that party's specific repertoire of methods, tactics and means. Within that task, as the key to the analysis, the author has used the sociotechnical categories of persuasion, stratagem, provocation, constraint, suggestion , as well as the methods based on image creation with accreditation, self presentation, self promotion and discrediting. The intention was to demonstrate the relationship between the range of means applied and the strategy, tactics, mentality and style of operation of the discussed political circles. This is the difference between the present author's approach to the discussed phenomenon and the focus on ideological, policy or institutional aspects as such. The task was to capture the motivational or instrumental relationship between the ideas and principles declares by PiS politicians and their specific method and style of operation. The author aims at verifying the hypothesis that in Poland’s modern cabinet-parliamentary democracy, the use in practice of the political sociotechnics mechanisms as well as creation of one’s own style of operation to win over and to keep voters is gaining importance. The author has aimed at demonstrating that sociotechnics in practice means application of many different methods of influencing others: persuasion, stratagem, provocation, suggestion, constraint, as well as accreditation, self presentation, self promotion and discrediting. In other words, this involves a departure from the simplified conception of sociotechnics solely in the categories of manipulation. It has been the author’s intention to demonstrate and prove that sociotechnics is a method of influencing others based on a repertoire of many different mechanisms and tools. Besides, another task has been an attempt at synthesis of the specific (ideological and pragmatic) style of operation with a range of methods of governance, cooperation and confrontation. In the thesis, the author confronts the strategies of operation, policy assumptions and declarations as well as projects with decision making mechanisms, marketing, PR as well as spontaneity and calculation in political activity. The author believes that the analysis, carried out in the thesis, of the methods and planes of exerting influence used by PiS politicians during the party's first rule provides the answer to the research question posed - the question about the party's specific nature of operation, the repertoire of its methods of governance and political competition, leadership model, and ties with its followers.