United States Policy to Restrict Technology Transfer to the People’s Republic of China.

Praca analizuje politykę Stanów Zjednoczonych ograniczającą transfer technologii do Chińskiej Republiki Ludowej w latach 2017–2025. Celem jest zbadanie ewolucji, instrumentów i skuteczności tej polityki oraz ocena jej skutków geopolitycznych i gospodarczych. Hipoteza zakłada, że USA odtworzyły instrumentarium technologicznej blokady wzorowane na zimnowojennym CoCom, nie odtwarzając jednak warunków, które przesądzały o jego skuteczności. Praca posługuje się jakościową analizą polityki publicznej opartą na studiach przypadków Huawei oraz sektora półprzewodników. Wnioski wskazują, że polityka USA spowolniła chiński dostęp do wybranych krytycznych technologii, lecz nie powstrzymała trwale postępu Chin, a miejscami przyspieszyła rozwój ich rodzimych zdolności. Skuteczność restrykcji okazała się silnie zależna od koordynacji z sojusznikami, której nie udało się w pełni osiągnąć.

Republic of China between 2017 and 2025. It analyses the evolution, instruments, and effectiveness of that policy and assesses its geopolitical and economic consequences. The thesis advances the hypothesis that the United States rebuilt an apparatus of technology denial modelled on the Cold War CoCom mechanism, without recreating the conditions that once made it effective. It employs qualitative policy analysis based on case studies of Huawei and the semiconductor sector. The conclusions indicate that U.S. policy slowed Chinese access to selected critical technologies but did not durably halt China's progress, and in places accelerated the development of indigenous capabilities. The effectiveness of restrictions proved heavily dependent on allied coordination, which was not fully achieved.