Wpływ architektury i urbanistyki na tożsamość jednostki - na przykładzie Starej Ochoty jako case studies.

Praca podejmuje problematykę relacji między architekturą i urbanistyką, a procesami konstruowania tożsamości jednostkowej. Jej celem jest ukazanie, w jaki sposób materialne i symboliczne cechy przestrzeni miejskiej wpływają na poczucie zakorzenienia oraz identyfikację z miejscem. Analiza została osadzona w ramach teoretycznych socjologii przestrzeni i koncepcji tożsamości, a następnie skonfrontowana z empirycznym studium przypadku warszawskiej Starej Ochoty. Dzielnica ta, ze względu na zachowaną ciągłość urbanistyczną i architektoniczną stanowi szczególny kontekst do badania procesów tożsamościowych. Dane empiryczne uzyskano na podstawie jakościowego wywiadu pogłębionego z mieszkanką dzielnicy, którego analiza pozwoliła uchwycić mechanizmy identyfikacji, codziennych rytuałów przestrzennych oraz znaczenia zakorzenienia. Wyniki wskazują, że przestrzeń miejska nie jest jedynie neutralnym tłem życia społecznego, lecz aktywnie współtworzy narracje tożsamościowe jednostek, wzmacniając lub osłabiając poczucie przynależności.

This paper addresses the relationship between architecture and urban planning and the processes of constructing individual identity. Its aim is to demonstrate how the material and symbolic features of urban space influence the sense of rootedness and identification with place. The analysis is grounded in the theoretical frameworks of the sociology of space and identity concepts, and is subsequently confronted with an empirical case study of Warsaw’s Stara Ochota district. Due to its preserved urban and architectural continuity, this neighborhood provides a unique context for examining identity processes. Empirical data were obtained through an in-depth qualitative interview with a female resident of the district, whose analysis allowed for the identification of mechanisms of spatial identification, everyday spatial rituals, and the significance of rootedness. The findings indicate that urban space is not merely a neutral backdrop for social life, but actively co-creates individual identity narratives, reinforcing or weakening the sense of belonging.