Soft power jako narzędzie polityki zagranicznej: analiza porównawcza na przykładzie Francji i Korei Południowej w latach 2000-2025

Pojęcie soft power zostało wprowadzone przez amerykańskiego politologa Josepha Nye’a w celu uzupełnienia tradycyjnego pojęcia potęgi w obliczu zmieniającego się świata. Współcześnie miękka siła stanowi jedno z najważniejszych narzędzi budowania międzynarodowego wizerunku państwa, wzmacniania jego pozycji na arenie międzynarodowej oraz kształtowania długofalowych relacji z innymi uczestnikami stosunków międzynarodowych. Zadaniem niniejszego opracowania jest pogłębienie badań nad tym pojęciem w teorii stosunków międzynarodowych, a także analiza obecnych modeli wykorzystania miękkiej siły oraz ocena ich skuteczności. Francja, która opiera się na tradycyjnym modelu soft power, oraz Korea Południowa, której model opiera się przede wszystkim na kulturze masowej oraz nowoczesnych technologiach, reprezentują dwa odmienne modele wykorzystania miękkiej siły. Z tego powodu stanowią odpowiedni materiał badawczy do przeprowadzenia analizy porównawczej, pozwalającej na ocenę efektywności oraz specyfiki obu modeli.

Ze względu na brak jednolitego i uniwersalnego miernika soft power, obok pogłębionej analizy literatury naukowej poświęconej temu zagadnieniu oraz uwarunkowań historycznych kształtowania się modeli soft power obu państw, w celu zbadania ich skuteczności zastosowano autorską analizę porównawczą, opierającą się na danych ilościowych i koncentrującą się na okresie 2000-2025.

Konkluzją niniejszej pracy jest stwierdzenie, że Francja wciąż pozostaje jednym z państw o największych zasobach soft power, a instrumenty tradycyjnego modelu pozostają bardziej efektywne od instrumentów nowoczesnego modelu, którym posługuje się Korea. Jednakże wraz z postępującym rozwojem południowokoreańskiego modelu i narastającą konkurencyjnością, nieuniknione są przemiany tradycyjnego modelu.