Lecznictwo niemedyczne w perspektywie biopolityki: orientacja praktyków i analiza dyskursu prasowego.

Przedmiotem pracy jest orientacja praktyków lecznictwa niemedycznego wobec własnej aktywności oraz obraz medycyny niekonwencjonalnej w dyskursie prasowym. Pod pojęciem lecznictwa niemedycznego, określanego również jako medycyna niekonwencjonalna, rozumiane są różnorodne formy praktyk i metod leczenia, które pozostają poza głównym nurtem medycyny akademickiej. Nie są one przez to uwzględniane w systemowej ochronie zdrowia populacji. Niesłabnąca popularność tych metod znajduje swoje odzwierciedlenie w rynku usług oferowanych przez tzw. healerów, w prasie specjalistycznej, a także ogólnokrajowej. W pracy omówiono w jaki sposób lecznictwo niemedyczne funkcjonuje w systemie działającym zgodnie z założeniami biopolitycznego zarządzania populacją, rozumianego jako mechanizmy regulowania zdrowia tejże w zachodnich społeczeństwach, jakie znaczenia i wartości przypisują mu praktycy oraz jaką rolę w kształtowaniu społecznego obrazu medycyny niekonwencjonalnej odgrywać może dyskurs prasowy. W części badawczej analizie poddano zatem wywiady z praktykami lecznictwa niemedycznego, co pozwoliło poznać ich orientacje, motywacje i sposoby legitymizowania podejmowanej działalności, oraz dokonano analizy ramowania, koncentrując się na dominujących sposobach przedstawiania medycyny niekonwencjonalnej zrekonstruowanych w wybranych artykułach prasowych.