Transport soli przez grubowarstwową membranę ciekłą z wykorzystaniem receptora par jonowych

Celem pracy było otrzymanie dwudomenowego receptora par jonowych o charakterze lipofilowym, opartego na jednostce amidu kwasu kwadratowego pełniącej rolę domeny wiążącej aniony i benzo-18-korony-6 stanowiącej domenę wiążącą kationy. Otrzymano również jednodomenowy, referencyjny receptor kationów pozbawiony jednostki eteru koronowego. Przy pomocy metod spektroskopowych zbadano skuteczność wiązania jonów i par jonowych przez oba receptory, wyznaczając stałe trwałości kompleksów. Badania te udowodniły, że receptor dwudomenowy wiąże pary jonowe w sposób kooperatywny (związanie kationu powoduje mocniejsze wiązanie anionu), a także jest zdolny do skutecznego ich wiązania w środowisku zawierającym do 5% wody. Wykazano również, że receptor par jonowych może zostać wykorzystany do ekstrakcji anionów, soli oraz glicyny z warstwy wodnej do fazy organicznej oraz do ich transportu przez grubowarstwową membranę ciekłą. Jednofunkcyjny receptor anionów okazał się nieskuteczny w wiązaniu par jonowych oraz w ekstrakcji. Przedstawione badania dowodzą zasadności projektowania receptorów par jonowych jako znacznie skuteczniejszych, oraz poszerzają bibliotekę związków zdolnych do transportu aminokwasów.