Polityka rusyfikacji po aneksji Krymu i opór ukraińskich mieszkańców. Rozpoznanie problemu

Niniejsza praca poświęcona została analizie polityki rusyfikacji stosowanej przez Rosję na Krymie po aneksji w 2014 roku oraz form oporu mieszkańców. Głównym celem badania było ustalenie, w jaki sposób Rosja przeprowadza proces rusyfikacji, jakie narzędzia wykorzystuje oraz w jaki sposób ta polityka wpływa na codzienne życie ludzi na półwyspie. W celu ukazania ciągłości i rozwoju mechanizmów asymilacyjnych, analiza została przeprowadzona w szerszym kontekście historycznym – od polityki Imperium Rosyjskiego w XIX wieku po ZSRR i współczesność. Masowa paszportyzacja, cenzura i kontrola mediów, militaryzacja i indoktrynacja edukacji, usuwanie języka ukraińskiego i marginalizację języka tatarskiego, prześladowania religijne i manipulacje demograficzne to główne narzędzia rusyfikacji. W pracy posłużono się zarówno oficjalnym dyskursem, jak i doświadczeniem mieszkańców poprzez analizę dokumentów normatywnych, raportów organizacji międzynarodowych, źródeł prasowych i materiałów świadków. Wnioski pracy wskazują, że polityka rusyfikacji na Krymie jest kontynuacją historycznych praktyk Imperium Rosyjskiego i ZSRR, które zostały dostosowane do współczesnych warunków za pomocą nowoczesnych instrumentów prawnych, propagandowych i militarnych. Chociaż obarczony dużym ryzykiem, opór wobec niej służy podtrzymywaniu tożsamości narodowej i może stanowić podstawę przyszłej reintegracji Krymu z Ukrainą.

This thesis is devoted to the analysis of the policy of Russification pursued by Russia in Crimea after its annexation in 2014 and the forms of resistance of the local population. The main objective of the study was to determine how Russia carries out the process of Russification, what tools it uses, and how this policy affects the daily lives of people on the territory. In order to show the continuity and expansion of assimilation mechanisms, the analysis was conducted in a broader historical context—from the policies of the Russian Empire in the 19th century to the USSR and the present day. Mass passportization, censorship and media control, militarization and indoctrination of education, removal of the Ukrainian language and marginalization of the Tatar language, religious persecution, and demographic manipulation are the main tools of Russification. The work draws on both official discourse and the experiences of residents through the analysis of normative documents, reports from international organizations, press sources, and witness accounts. The conclusions of the study indicate that the policy of Russification in Crimea is a continuation of the historical practices of the Russian Empire and the USSR, which have been adapted to contemporary conditions using modern legal, propaganda, and military instruments. Although high risk, resistance to it serves to sustain national identity and may form the basis for the future reintegration of Crimea with Ukraine.