,,Słoiki" i warszawiacy: klasowe wojny o Warszawę

„Słoiki” to raczej pejoratywne określenie „nowo przybyłych”, którzy rywalizują z „osiadłymi”. Jak wskazywał już Norbert Elias w swym studium o relacjach między tymi dwiema grupami, stereotypizacje przyjezdnych na ogół wzrastają wówczas, gdy zbiorowy ideał osiadłych [Wir-Ideal] wydaje się osiadłym zagrożony przez konkurencję, jaką stanowią właśnie przyjezdni . Jeśliby interpretować relację między „słoikami” a rdzennymi warszawiakami w tych kategoriach, można by uznać, że reprezentacje Białołęki są pochodną rywalizacji o status oraz pozycję między różnymi grupami warszawiaków. Jak postaramy się wskazać w tej analizie, chodzi tu o rywalizację, przede wszystkim w obrębie klasy wyższej, ale także – między klasą średnią a wyższą. Wskażemy jednocześnie, że zróżnicowanie społeczne ma swoje odniesienie w zróżnicowaniu przestrzennym. Chodzi w tym przypadku o materialne warunki życia, ale i o rywalizację o status i pozycję społeczną. Dodajmy od razu, że nasza analiza nie zakłada prostej przekładalności między na przykład dzielnicami, to znaczy, że nie ma po prostu dzielnic klasy wyższej czy dzielnic robotniczych (klasy ludowej). Staramy się wskazać, że także w obrębie jednej dzielnicy, a więc pewnej administracyjnej jednostki miasta, istnieje zróżnicowanie społeczne i przestrzenne, którego podstawowymi źródłami są procesy instytucjonalne, dynamika rynków (przede wszystkim finansowego i nieruchomościowego) oraz rywalizacja o stawki symboliczne, określające symboliczne granice przestrzeni miejskiej. Postaramy się określić funkcję podziałów symbolicznych oraz jakie procesy mogą odpowiadać za symboliczne podziały miasta.