„Wielki Boże białych koźląt, czarnych owiec i Ameryk”. Kreacje Absolutu i strategie mówienia o sacrum w poezji Agnieszki Osieckiej

Praca poświęcona jest analizie obrazu Boga, jaki wyłania się z wybranych utworów poetyckich Agnieszki Osieckiej. Zarysowany został kontekst biograficzny oraz społeczny twórczości poetki, co pozwoliło szerzej spojrzeć na podejmowaną tematykę sacrum. Wybrane utwory podzielono na trzy modele obrazowania Boga: model skargi i rozliczenia, model codzienności i demitologizacji oraz model bliskości i uciszenia. Pierwszy obejmuje teksty, w których Bóg staje się adresatem pretensji, skargi i pytań, w drugim Stwórca zostaje poddany demitologizacji, natomiast trzeci tworzą utwory, w których dominuje mistyka codzienności oraz wizja Boga bliskiego i miłosiernego. W pracy wykorzystano narzędzia poetyki opisowej oraz close reading, co pozwoliło zwrócić uwagę na język, obrazowanie, a także wykorzystane środki stylistyczne. W rezultacie obraz sacrum u Osieckiej okazuje się wielowymiarowy i zmienny. Poetka ukazuje Boga jako adresata skargi, rozmówcę, opiekuna i figurę bliskości, a także problematyzuje formy jego obecność. Praca pokazuje, że twórczość Osieckiej, kojarzona przede wszystkim z piosenką, kabaretem i codziennością, zawiera również istotny wymiar metafizyczny.