Polskie przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej – analiza instytucjonalno-prawna i empiryczna

Poniższa praca „Polskie przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej: analiza instytucjonalno-prawna i empiryczna” zajmuje się teoretycznym ujęciem mechanizmu prezydencji i jej istoty w europejskim systemie instytucjonalnym. Co najważniejsze, omawia w praktyce sprawowanie przez Polskę przewodnictwa w Radzie w 2011 i 2025 roku. W pracy wykorzystany został element porównawczy obu prezydencji. Głównym celem pracy jest zgłębienie się w funkcjonujący od początku w Radzie Unii Europejskiej rotacyjny model przewodniczenia jej pracom. Pierwszy rozdział poświęcony został analizie teoretycznej ram prawnych oraz kompetencji i funkcji Rady. Kolejne dwa rozdziały miały na celu przedstawienie praktycznych działań państwa sprawującego przewodnictwo i procesu realizacji priorytetów, jakie stawia na swoje „półrocze”. Praca opiera się na literaturze przedmiotu, zwłaszcza nauk politycznych i europeistycznych. W tekście powołano się także na wiele aktów prawnych. Opracowanie bazuje na podstawowych pytaniach i problemach badawczych dotyczących sprawowania przewodnictwa w Radzie, jak np. proces doboru priorytetów, struktura administracji publicznej w procesie przygotowania do prezydencji oraz skuteczność działań państwa członkowskiego przewodniczącego instytucji biorącej udział w procesie decyzyjnym UE. Wśród technik badawczych wykorzystano przede wszystkim metodę obserwacji, porównawczą oraz analizy dokumentów i aktów prawnych. Istotny jest także komponent prognostyczny ostatniego rozdziału pracy dotyczący kończącej się w czerwcu 2025 roku drugiej polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej.