Evolution of president Vladimir Putin’s foreign policy doctrine

Niniejsza praca magisterska analizuje ewolucję doktryny polityki zagranicznej Władimira Putina – od integracyjnego podejścia charakterystycznego dla okresu po zakończeniu zimnej wojny do współczesnej fazy większej autonomii i konfrontacji z Zachodem. Celem niniejszych badań jest wyjaśnienie, w jaki sposób i dlaczego rosyjska polityka zagraniczna przeszła od podejścia integracyjnego w stosunkach z Europą i Stanami Zjednoczonymi do doktryny skupiającej się na suwerenności, multilateralizmie, tożsamości cywilizacyjnej i autonomii. Głównym tezem niniejszej pracy jest twierdzenie, że transformacji tej nie można zrozumieć wyłącznie w kategoriach czynników strukturalnych, takich jak zmiany w układzie sił, rozszerzenie NATO czy rozwój potencjału militarnego. Transformacja ta odzwierciedla raczej wzajemne oddziaływanie zmian materialnych z narracjami opartymi na tożsamości oraz mechanizmami dyskursywnymi, które zyskiwały na znaczeniu i stopniowo redefiniowały rosyjską politykę zagraniczną oraz jej postrzeganie otoczenia międzynarodowego. W pracy wykorzystano połączenie narzędzi podejścia realistycznego oraz poststrukturalistycznych, takich jak teoria dyskursu, konstruktywizm, ontologiczna teoria bezpieczeństwa itp. Badania te dowodzą, że zmiany w doktrynie polityki zagranicznej nie są jedynie reakcją na otoczenie materialne ani nie są obiektywnie z góry określone (jak twierdzą teorie strukturalne), ale stanowią ramy kształtowane przez interpretację, definicje i konstrukcję narracji przez elity polityczne. W szczególności praca skupia się na roli pamięci historycznej, znaczeniu suwerenności, statusie i uznaniu podmiotu – czynnikach, które ukształtowały rosyjski dyskurs polityki zagranicznej. Analizując interakcję między tożsamością, dyskursem i władzą, praca przyczynia się do głębszego zrozumienia współczesnej rosyjskiej polityki zagranicznej i jej wpływu na stosunki międzynarodowe.

This thesis examines the evolution of Vladimir Putin’s foreign policy doctrine from the post-Cold War period integrationist view to the contemporary more autonomous phase and the confrontation with the West. This research aims to explain how and why Russian foreign policy moved from an integrationist approach in relations with Europe and the United States to a doctrine that focuses on sovereignty, multilateralism, civilizational identity and autonomy. The central argument of this thesis is that this transformation cannot be understood only by structural factors such as changes in the balance of power, NATO enlargement and developments in capabilities. Rather this transformation reflects an interaction of material developments with identity-based narratives and discursive mechanisms that increasingly gained importance and redefined gradually Russian foreign policy and its perception of the international environment. The thesis uses a combination of realist-approach tools and post-structuralist ones such as discourse theory, constructivism, ontological security theory, etc. This research argues that foreign policy doctrine developments are not only responses to the material environment or objectively predetermined (as structural theories claim), but also a framework shaped by interpretation, definitions and construction of the narrative by political elites. In particular, the focus of the thesis is on the role of historical memory, importance of sovereignty, status and recognition of the actor, factors that shaped Russian foreign policy discourse. By analyzing the interaction between identity, discourse and power, the thesis contributes to the deeper understanding of contemporary Russian foreign policy and its effects for international relations.