Escenas de la vida de San Félix de Valois en el arte de los siglos XVII y XVIII

Ikonografia św. Feliksa de Valois, pozostając w cieniu św. Jana de Matha, jest skromna. Najczęściej ukazywała ona drugiego Patriarchę Zakonu jako starszego, siwego zakonnika z brodą, ubranego w trynitarski habit, nierzadko nakryty płaszczem. Podstawowymi atrybutami Świętego są insygnia królewskie, wskazujące na jego pochodzenie, krzyż pokutny oraz jelonek z krzyżem niebiesko-czerwonym w porożu. Najczęstszą sceną w ikonografii św. Feliksa de Valois jest objawienie Matki Bożej w chórze w Cerfroid w nocy z 7 na 8 września 1212 roku. W przedstawieniach dewocyjnych szczególną popularnością cieszył się wątek wstawiennictwa św. Feliksa za niewolnikami chrześcijańskimi. Chętnie przedstawiano też Świętego jako Założyciela Zakonu z krzyżem patriarchalnym czy sztandarem; obecne są również wyobrażenia jego ascezy oraz wizerunki w typie portretowym. Nie znamy dziś ani jednego cyklu scen z życia tego Fundatora. Wprawdzie na marginesie realizacji poświęconych św. Janowi de Matha powstało kilka dedykowanych Feliksowi, ale ich ilość była ograniczona. W rozwoju ikonografii Walezego fundamentalną rolę odegrały dwa cykle scen poświęcone Patriarchom Zakonu Trynitarskiego: pierwszy tworzony przez 24 obrazy namalowane na płótnie w 1632 roku dla paryskich trynitarzy trzewiczkowych przez Theodoora van Thuldena, powtórzony przezeń w następnym roku w serii akwafort, dzięki czemu znamy poszczególne przedstawienia, których prototypy uległy rozproszeniu w czasie rewolucji francuskiej; drugi cykl zawierał 12 obrazów, sporządzonych dla madryckich bosaków w 1634 roku przez Vicente Carducha, zachowanych dziś głównie w zasobach Museo del Prado. Na tych dwóch seriach opierali się inni twórcy, zwłaszcza w 1. poł. XVIII wieku, wykonując popularne graficzne serie z ilustracjami żywota Świętego.