Przestrzeń publiczna w Nowym Centrum Warszawy

Celem pracy jest analiza koncepcji Nowego Centrum Warszawy jako projektu, który w znaczący sposób przekształca współczesną przestrzeń publiczną centrum stolicy. Opracowanie koncentruje się na założeniach projektowych, uwarunkowaniach urbanistycznych i społecznych oraz na ocenie roli tego przedsięwzięcia w procesach przemian zachodzących we współczesnych miastach. Punktem wyjścia jest wskazanie wyzwań, z którymi mierzą się współczesne ośrodki miejskie: przeciążona infrastruktura, rosnąca liczba mieszkańców, ograniczona ilość terenów zielonych oraz niewystarczająco atrakcyjne lub trudno dostępne przestrzenie publiczne. Tradycyjny model planowania nie odpowiada już na potrzeby mieszkańców, dlatego coraz większe znaczenie ma tworzenie miast bardziej zrównoważonych, otwartych i przyjaznych człowiekowi. Warszawa wpisuje się w ten globalny trend poprzez realizację projektu Nowego Centrum Warszawy, którego celem jest przywrócenie śródmiejskiej przestrzeni użytkownikom oraz zwiększenie jej dostępności i atrakcyjności. Praca składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym przedstawiono cele, zakres badań oraz zastosowane metody. Rozdział drugi omawia teoretyczne podstawy kształtowania przestrzeni publicznych, ich funkcje oraz kryteria jakości. Rozdział trzeci prezentuje historyczną ewolucję centrum Warszawy. W rozdziale czwartym przedstawiono współczesne powody rewitalizacji centralnych obszarów, związane z problemami społecznymi, przestrzennymi i środowiskowymi. Rozdział piąty zawiera analizę projektu Nowego Centrum Warszawy, opisując jego genezę, główne założenia, etapy wdrażania. Ostatni rozdział prezentuje wyniki pogłębionego wywiadu z Pełnomocnikiem ds. Nowego Centrum Warszawy, który pozwala lepiej zrozumieć cele i intencje stojące za projektem oraz sposób myślenia o współczesnych przemianach śródmiejskiej przestrzeni.