Selective Migration Policy of Poland during the 2015 and 2022 Refugee Crises in an International Context.

Niniejsza praca analizuje, dlaczego Polska zareagowała tak różnie na dwa kryzysy uchodźcze: kryzys migracyjny z 2015 roku oraz napływ uchodźców z Ukrainy po inwazji Rosji w 2022 roku. W 2015 roku dominowała sekurytyzacja, strach i wykluczenie. W 2022 roku reakcja państwa i społeczeństwa opierała się natomiast na szerokiej solidarności z uchodźcami z Ukrainy. Ponieważ oba kryzysy miały miejsce za rządów tej samej partii i w ramach tych samych instytucji państwowych, różnicy tej nie można wyjaśnić samą zmianą polityczną ani inną zdolnością państwa do działania. Główna hipoteza pracy zakłada, że odmienne reakcje Polski wynikały z mechanizmu selektywnej solidarności. Oznacza on, że gotowość do pomocy uchodźcom zależała od tego, czy dana grupa była postrzegana jako kulturowo, historycznie i geopolitycznie bliska, czy jako obca i potencjalnie zagrażająca. Aby wyjaśnić ten mechanizm, praca wykorzystuje teorię sekurytyzacji, konstruktywizm, teorię kontaktu oraz logikę stosowności. Na tej podstawie analizuje dyskurs polityczny, przekazy medialne, opinię publiczną oraz decyzje polityczne podejmowane w obu kryzysach. Analiza pozwala wskazać sześć głównych czynników, które wpłynęły na odmienne traktowanie uchodźców w 2015 i 2022 roku. Praca pokazuje, że selektywna solidarność nie była jedynie wyjątkiem od humanitarnych zobowiązań Polski. Była raczej zasadą, według której zobowiązania te były stosowane w praktyce. W ten sposób praca wpisuje się w szerszą debatę o tym, które grupy uchodźców w Europie są uznawane za „zasługujące” na ochronę, a które pozostają poza jej granicami.

This thesis examines Poland's contrasting responses to two refugee crises: the 2015 influx of migrants from the Middle East and Africa, and the 2022 arrival of Ukrainian refugees following Russia's full-scale invasion. Despite involving the same government and institutions, the two crises produced sharply different outcomes — securitisation and exclusion in 2015, and unprecedented solidarity in 2022. The central hypothesis is that this contrast reflects a consistent pattern of selective solidarity: a conditional and identity-based willingness to extend protection to refugee groups perceived as culturally and geopolitically close, while excluding those constructed as foreign or threatening. To examine this hypothesis, the thesis combines securitisation theory, constructivism, contact theory, and the logic of appropriateness into a single analytical framework. The empirical analysis covers political discourse, media framing, public opinion, and policy responses across both crises, identifying six key factors that shaped Poland's selective approach. The thesis concludes that selective solidarity is not an exception to Poland's humanitarian commitments but the underlying principle through which they are applied, contributing to broader IR debates on norm contestation and the limits of universal refugee protection in Europe.