Miasto nie musi być głośne. Prawne narzędzia ograniczania hałasu drogowego w mieście.

Zanieczyszczenie hałasem drogowym stanowi główny problem w zakresie ochrony środowiska na obszarach zurbanizowanych. Zachowanie korzystnego klimatu akustycznego powinno być celem władz publicznych ze względu na dobrostan ludzi oraz zwierząt. Tezą niniejszej pracy jest, że Polska posiada zręby polityki zarządzania hałasem na szczeblu krajowym i samorządowym i że mają one charakter jednoznacznie antropocentryczny, wykazujący cechy ekologii płytkiej według ideologii zaprezentowanej przez Arne Naessa. Z wykorzystaniem metody dogmatyczno-prawnej i historyczno-opisowej ustalono, że dostępne narzędzia prawne nie są jednak wystarczające dla kompleksowego zarządzania poziomami hałasu w mieście i wymagają działań ze strony ustawodawcy. Działania te dotyczą przede wszystkim obniżenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, uszczegółowienia przepisów o ustanawianiu obszarów cichych i wprowadzenia zautomatyzowanej kontroli ruchu drogowego w postaci fotoradarów akustycznych. Budowanie świadomości społecznej dotyczącej zagrożenia hałasem powinno zacząć się od przeprowadzenia niezbędnych zmian w zakresie prawa ochrony środowiska, planowania przestrzennego oraz prawa o ruchu drogowym, które zostały zaproponowane w niniejszej pracy. Jednocześnie wskazano, że niektóre z dostępnych narzędzi już teraz mogłyby być wykorzystywane w szerszym zakresie, gdyby istniała ku temu wola polityczna. W każdym wypadku, przez wzgląd na dobrostan ludzi oraz zwierząt poprawa klimatu akustycznego w mieście powinna stać się priorytetem władz publicznych w nadchodzących latach.

Vehicle noise pollution remains one of the biggest issues regarding environmental protection in urban areas. Preserving an optimal soundscape should be a goal of public authorities for the sake of human and animal welfare. Thesis of hereby dissertation is that Poland has established a framework for noise management policy at the national and local level, and that they core value is univocally anthropocentric, embracing shallow ecology approach according to ideology proposed by Arne Naess. By employing dogmatic-legal and historial-descriptive method it has been established, that current legal measures are not sufficient for complex noise management in urban areas and require action from the legislator. Aforementioned actions regard first and foremost lowering permissible noise levels in the environment, specifying the regulations on passing resolutions on quiet areas and introducing automated road traffic control in the form of acoustic speed cameras. Building social awareness of noise pollution shall start with implementing necessary changes in environmental protection law, spatial planning and road traffic law, which have been proposed in this dissertation. At the same time, it has been indicated that some of the available tools could already be used on a wider scale if there was political will to do so. In any case, for the sake of human and animal wellfare, improving the soundscape in urban areas should become a priority for public authorities in the upcoming years.