Chwasty w herbarzu, czyli „Poczet herbów” nie(dokładnie) wyplewiony. Wacława Potockiego sposoby na obejście cenzury

Artykuł dotyczy obscenicznych wierszy znajdujących się w zbiorze Poczet herbów Wacława Potockiego. Omówione zostały strategie, jakie stosuje autor, by nie zwracać uwagi cenzora na frywolne epigramaty. Pisząc o erotyce, poeta skupia się przede wszystkim na moralizatorskim wymiarze tekstów. Aluzje seksualne nie są poza kilkoma wyjątkami nazbyt wyraziste dzięki peryfrazom, eufemizmom i metaforyce. Giną też w gąszczu erudycji. Potocki przemilcza szczególnie niestosowne tematy. Unika ponadto nadmiernej krytyki lubieżności księży. Dosadniejsze teksty znajdują się nie na początku, ale w głębi i pod koniec obszernego zbioru.

This article discusses obscene poems found in the collection Poczet herbów by Wacław Potocki. The strategies employed by the author to avoid drawing the censor's attention are described. When writing about eroticism, the poet focuses on the moralistic dimension of the texts. Sexual allusions, with few exceptions, are not overly explicit thanks to periphrases, euphemisms, and metaphorical language. They also get lost in a maze of erudition. Potocki remains silent on especially inappriopriate topics. He also avoids excessive criticizm of the lasciviousness of the clergy. More explicit texts are found not at the beginning, but deep within and towards the end of the extensive collection.