A Study of Hungary’s Foreign Policy towards the EU during the Orbán Era from the Perspective of Nationalism (2010-2025)

Niniejsza praca analizuje ewolucję, główne praktyki oraz wpływ polityki zagranicznej Węgier wobec Unii Europejskiej z perspektywy nacjonalizmu, koncentrując się na okresie rządów Orbána od 2010 do 2025 roku. Teza argumentuje, że za kadencji Orbána węgierski nacjonalizm przejawiał się przede wszystkim jako forma konserwatyzmu narodowego skupiona na suwerenności narodowej, interesach narodowych, tożsamości narodowej i tradycyjnych wartościach, stopniowo stając się ważnym politycznym fundamentem polityki zagranicznej. Praca magisterska najpierw analizuje teorię nacjonalizmu i historyczną ewolucję węgierskiego nacjonalizmu, a następnie analizuje konkretne przejawy nacjonalizmu w praktykach polityki zagranicznej rządu Orbána. Na poziomie wewnętrznego zarządzania w Unii Europejskiej Węgry podkreślają suwerenność i autonomię polityczną państw członkowskich w kwestiach takich jak nadzór prawny, mechanizm warunków finansowania UE oraz zarządzanie imigracją, co powoduje ciągłe napięcia z nadnarodowym zarządzaniem UE; na poziomie wspólnej polityki zagranicznej UE Węgry selektywnie uczestniczą lub opierają się w kwestiach takich jak współpraca energetyczna z Rosją oraz polityka otwarcia na wschód wobec Chin, aby chronić interesy narodowe i rozszerzać przestrzeń polityczną swojej polityki zagranicznej. Badanie sugeruje, że nacjonalistyczna dyplomacja rządu Orbána nie jest po prostu anty-EUizmem czy zwrotem na wschód, lecz opiera się na ostatecznym politycznym odniesieniu państwa narodowego: relacje polityczne mocniej podkreślają uznanie wartości, podczas gdy relacje gospodarcze opierają się głównie na interesach narodowych i rzeczywistych korzyściach, a poprzez funkcjonalną alokację różnych relacji zewnętrznych rozszerzają przestrzeń autonomii politycznej. Jednak strukturalna zależność Węgier od rynku UE, funduszy i kapitału zewnętrznego sprawia, że ta autonomia ma oczywiste ograniczenia. Model Orbána odzwierciedla złożoną interakcję między nacjonalizmem a integracją europejską, a jego wpływ może zachęcać kraje Europy Środkowej i Wschodniej do dalszego podkreślania suwerenności i interesów narodowych, jednak różne doświadczenia historyczne, środowiska bezpieczeństwa i interesy gospodarcze każdego kraju również ograniczają przekształcenie tego modelu w konwergencję polityk regionalnych.

This thesis examines the evolution, main practices, and impacts of Hungary's foreign policy towards the European Union from the perspective of nationalism, focusing on the period of Orbán's governance from 2010 to 2025. The thesis argues that during Orbán's tenure, Hungarian nationalism primarily manifested as a form of national conservatism centered on national sovereignty, national interests, national identity, and traditional values, gradually becoming an important political foundation of its foreign policy. The thesis first reviews the theory of nationalism and the historical evolution of Hungarian nationalism, and then analyzes the specific manifestations of nationalism in Orbán's government's foreign policy practices. At the level of internal governance within the European Union, Hungary emphasizes the sovereignty and policy autonomy of member states on issues such as legal supervision, the EU funding conditions mechanism, and immigration governance, thereby generating continuous tension with the EU's supranational governance; at the level of the EU's common foreign policy, Hungary selectively participates or resists in issues such as energy cooperation with Russia and the eastward opening policy towards China, in order to safeguard national interests and expand the policy space of its foreign policy. The study suggests that Orbán's government's nationalist diplomacy is not simply anti-EUism or an eastward turn, but is based on the ultimate political reference of the nation-state: political relations emphasize value recognition more strongly, while economic relations are mainly based on national interests and actual benefits, and through the functional allocation of different external relations, it expands the policy autonomy space. However, Hungary's structural dependence on the EU market, funds, and external capital determines that this autonomy has obvious limitations. The Orbán model reflects the complex interaction between nationalism and European integration, and its influence may encourage Central and Eastern European countries to further emphasize sovereignty and national interests, but the different historical experiences, security environments, and economic interests of each country also limit the transformation of this model into regional policy convergence.