Acculturation Orientations Amongst Christian Arabs in Israel across Different Majority Contexts

Niniejsza rozprawa bada, w jaki sposób arabscy ​​chrześcijanie w Izraelu negocjują swoje orientacje akulturacyjne wobec żydowskiej większości i muzułmańskiej większości arabskiej oraz jak te orientacje zmieniają się w różnych kontekstach większościowych (chrześcijańska większość, muzułmańska większość i żydowska większość) – odwołując się do modelu akulturacyjnego Berry'ego (1980), proponując cztery różne strategie akulturacji: integrację, asymilację, separację i marginalizację. Jako podwójna mniejszość, arabscy ​​chrześcijanie znajdują się pomiędzy dwiema dominującymi większościami, arabsko-muzułmańską większością i żydowską większością (Hansel, 2010; Raheb, 2002), arabscy ​​chrześcijanie mierzą się z wyjątkową presją tożsamości i akulturacji (Munayer, 2001, 2014; Bialer, 2008). W oparciu o wcześniejsze badania, w badaniu postawiono hipotezę, że separacja będzie najsilniej popierana, następnie integracja, a asymilacja pozostanie najmniej preferowana. Postawiono również hipotezę, że konteksty większościowe będą istotnym czynnikiem kształtującym orientacje akulturacyjne arabskich chrześcijan wobec obu grup większościowych (Mana i in., 2014; Levy, 2023). Odkrycia potwierdzają koncepcję hierarchii akulturacyjnej dla arabskich chrześcijan, ponieważ separacja była najsilniej popierana, co jest zgodne z pracami podkreślającymi zachowanie kultury arabskich chrześcijan (Munayer, 2014; Ayalon, 2011; Mana i in., 2015). Integracja następowała następnie i była umiarkowanie popierana, co odzwierciedlało wzorce selektywnej integracji zaobserwowane we wcześniejszych badaniach (Munayer, 2001; Geiger, 2013). Asymilacja była najmniej preferowaną strategią, co jest zgodne z badaniami wykazującymi ograniczoną chęć pełnego wchłonięcia przez którąkolwiek z grup większościowych ze względu na ograniczenia społeczno-polityczne i obawy dotyczące tożsamości (Sabra, 2006). Wyniki pokazały również, że kontekst większościowy był istotnym czynnikiem wpływającym na orientację akulturacyjną w stosunku do obu grup większościowych.

This thesis examines how Arab Christians in Israel negotiate their acculturation orientations toward the Jewish majority and the Muslim Arab majority, and how these orientations shift across different majority contexts (Christian-majority, Muslim-majority, and Jewish-majority)—drawing on Berry’s (1980) acculturation framework, proposing four different strategies of Acculturation: Integration, Assimilation, Separation, and Marginalization. As a double-minority, Arab Christians are positioned between two dominant majorities, the Arab–Muslim majority and the Jewish majority (Hansel, 2010; Raheb, 2002), Arab Christians face unique identity and acculturation pressures (Munayer, 2001, 2014; Bialer, 2008). Based on prior research, the study hypothesized that Separation would be most strongly endorsed, followed by Integration, and that assimilation would remain least preferred. It was further hypothesized that majority contexts would be a significant factor in shaping acculturation orientations for Arab Christians towards both majority groups (Mana et al., 2014; Levy, 2023). The findings support the notion of acculturation hierarchy for Arab Christians as Separation was most endorsed, consistent with work emphasizing cultural preservation among Arab Christians (Munayer, 2014; Ayalon, 2011; Mana et al., 2015). Integration followed and was moderately endorsed, echoing patterns of selective Integration found in earlier studies (Munayer, 2001; Geiger, 2013). Assimilation was the least preferred strategy, aligning with research showing limited willingness to fully absorb into either majority due to sociopolitical constraints and identity concerns (Sabra, 2006). The results also showed that majority context was a significant factor in the acculturation orientation towards both majority groups.