ODPOWIEDZIALNOŚĆ ODSZKODOWAWCZA ZA SZKODY POWSTAŁE W ZWIĄZKU Z OGRANICZENIEM SPOSOBU KORZYSTANIA Z NIERUCHOMOŚCI ZE WZGLĘDU NA OCHRONĘ ŚRODOWISKA

Praca podejmuje problematykę odpowiedzialności odszkodowawczej w sytuacjach, gdy ochrona środowiska wchodzi w bezpośrednią kolizję z indywidualnym prawem własności. W centrum rozważań znajduje się regulacja zawarta w art. 129–134 ustawy – Prawo ochrony środowiska, która statuuje szczególny reżim odpowiedzialności. Dotyczy on bowiem kompensacji szkód powstałych w następstwie władczych ingerencji organów publicznych, które – choć podejmowane legalnie i w interesie ogólnym – istotnie ograniczają dotychczasową swobodę korzystania z nieruchomości. Na tym tle pojawia się napięcie pomiędzy interesem publicznym, związanym z koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony środowiska, a ochroną własności. Analizowana regulacja sytuowana jest na styku prawa publicznego i prywatnego, co wpływa na charakter roszczeń oraz sposób ich dochodzenia. W pracy poddano analizie kluczowe wątpliwości interpretacyjne, które od lat są przedmiotem sporów w doktrynie i orzecznictwie. Dotyczą one przede wszystkim sposobu ujmowania szkody, charakteru odpowiedzialności, zakresu ochrony oraz relacji do ogólnych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej. Wskazano również na rozbieżności w orzecznictwie, które sprawiają, że sytuacja prawna właściciela nieruchomości w obliczu prośrodowiskowych ograniczeń pozostaje niejednolita i nie zawsze możliwa do przewidzenia.