Tańcząc utopie. Odmieńcze światy w wybranych spektaklach choreograficznych

Praca podejmuje próbę konceptualizacji queerowych i cripowych utopii w polskim polu sztuk performatywnych, ze szczególnym uwzględnieniem praktyk choreograficznych. Teoretyczną osią analizy jest myśl José Estebana Muñoza, rozwinięta w książce Cruising Utopia. The Then and There of Queer Futurity (2009). Przedmiotem badania są trzy spektakle: Języki przyszłości (2018) Ani Nowak, Więcej niż jedno zwierzę (2019) Roba Wasiewicza oraz Gatunki chronione (2014) Rafała Urbackiego. W oparciu o teorie queer, crip, afektów, feminizmu oraz nowego materializmu, praca ujmuje choreografię jako spekulatywną praktykę somatyczną, zdolną do generowania alternatywnych form bycia w świecie. W tym kontekście ruch pełni rolę medium performatywnej ekspresji, które poprzez tworzenie odmieńczych utopii na scenie pobudza wyobraźnię polityczną i otwiera przestrzeń dla innych porządków, kontrastujących z kapitalistycznymi, patriarchalnymi, heteronormatywnymi i ableistycznymi reżimami.

This thesis attempts to conceptualize queer and crip utopias within the Polish field of performative arts, with a particular focus on choreographic practices. The theoretical backbone of the analysis is the thought of José Esteban Muñoz, developed in his book Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity (2009). The study examines three performances: Języki przyszłości (2018) by Ania Nowak, Więcej niż jedno zwierzę (2019) by Rob Wasiewicz, and Gatunki chronione (2014) by Rafał Urbacki. Drawing on theories of queer studies, crip theory, affect theory, feminism, and new materialism, the thesis frames choreography as a speculative somatic practice capable of generating alternative ways of being in the world. In this context, movement functions as a medium of performative expression that, by creating queer utopias on stage, stimulates political imagination and opens space for alternative orders that contrast with capitalist, patriarchal, heteronormative and ableist regimes.