Feminatywy w języku Polaków dwóch pokoleń: analiza użycia i preferencji językowych

Celem badań było sprawdzenie, w jaki sposób przedstawiciele dwóch różnych pokoleń Polaków posługują się rzeczownikami odnoszącymi się do kobiet. Mówiąc inaczej, badanie ma na celu określenie, czy Polacy stosują feminatywy, a jeśli tak – to w jaki sposób, na jakie formy się decydują. W niniejszej pracy przeanalizowano wyniki otrzymane z kwestionariusza, który wypełniała grupa respondentów składająca się z młodych kobiet i ich matek oraz z młodych mężczyzn i ich ojców. W ankiecie zadaniem grupy badanej było uzupełnienie luk w zdaniach, w których mowa jest o kobiecie. Ankietowani według własnych preferencji używali rzeczownika w wybranej przez siebie formie. Badaniu zostały poddane 2 niecechujące się żadnymi ograniczeniami użycia feminatywy wysoko frekwencyjne oraz 12 innych nazw żeńskich, których zastosowanie mogło podlegać pewnym komplikacjom. Odpowiedzi całej grupy badanej zostały zestawione ze sobą w trzech badanych kontekstach zdaniowych dla każdego z rzeczowników. Dzięki temu możliwe było sprawdzenie, czy użycie feminatywów zależy od typu kontekstu zdaniowego i pozycji rzeczownika w zdaniu. W tej części analizy dokonano również opisu możliwych przyczyn danych wyborów językowych Polaków. W kolejnym etapie analizy zestawiono ze sobą odpowiedzi poszczególnych grup respondentów: osobno córek, matek, synów i ojców, a także porównano ze sobą pokolenia (młodsze i starsze) oraz kobiety i mężczyzn. Wyniki badania pokazały, że kontekst zdaniowy wpływa na dobór form wyrazowych. Na wybory językowe ma również wpływ typ ograniczenia słowotwórczego. Wyniki poszczególnych grup respondentów również znacząco różniły się między sobą, a płeć i pokolenie okazały się ważnymi czynnikami różnicującymi wybory grupy badanej.