Victorian Humour: Punch Cartoons on Fashion, Politics, and Religion

Praca bada humor wiktoriański w karykaturach zaczerpniętych z magazynu Punch. Rozpoczyna się od ukazania podejścia wczesnych filozofów, Arystotelesa, Platona i Cycerona, do humoru wraz z ich rozważaniami odnośnie tego zjawiska. Następnie, trzy główne teorie humoru, teoria wyższości, ulgi i niespójności, są opisane jako narzędzia do analizy. Pierwszy rozdział kończy się dyskusją na temat roli humoru w społeczeństwie. Drugi rozdział dotyczy humoru w erze wiktoriańskiej, przedstawiając przegląd wiktoriańskich sposobów na rozrywkę i zastosowań humoru. Obejmuje historię humorystycznych magazynów w XIX wieku, aby kontrastować narracjom umniejszającym znaczenie humoru w społeczeństwie wiktoriańskim. Na koniec powierzchownie ukazana jest historia magazynu Punch, jego początki i rozwój, a także wczesne zmagania i jego ewolucja od publikacji neutralnej politycznie do konserwatywnej, co wpłynęło na publikowane treści. Trzeci rozdział dotyczy analizy karykatur Punch’a, podzielonych na trzy wybrane kategorie: moda, polityka i religia, i zbadanych przy użyciu technik z pierwszego rozdziału. Podrozdział Moda opisuje poglądy Punch’a na modę, skupiając się wokół krynoliny. Podrozdział Polityka dotyczy zmagań Wielkiej Brytanii z Irlandią i Francją. Rozdział analityczny kończy się dyskusją na temat relacji Wielkiej Brytanii z papieżem i papiestwem. Wnioski z rozprawy obalają twierdzenia, że ​​wiktoriańska Anglia była okresem nudnym, czego przykładem jest powszechność humoru w różnych dyskursach, czy to społecznych, politycznych czy religijnych. W omawianych przykładach wykorzystywano wyższość i niespójność jako sposoby kierowania dyskursami na korzyść racji Wielkiej Brytanii.

The thesis investigates Victorian humour in the cartoons published in the magazine Punch. It commences with the introduction of Aristotle’s, Plato’s and Cicero’s attitudes to humour alongside their considerations on the phenomenon. Next, three major theories of humour, superiority, relief, and incongruity theory, are described as tools for analysis. The first chapter concludes with a discussion of humour’s role in society. The second chapter concerns humour in Victorian times, presenting an overview of Victorian amusements and the uses of humour. It includes the history of humorous magazines in the 19th century to counteract the narratives dismissing humour’s importance in Victorian society. At last, it contains the history of Punch magazine, its start and development as well as early struggles and the journey with political commentary, from the magazine’s neutrality to leaning towards conservatism. The third chapter concerns the analysis of cartoons taken from Punch, divided into three selected categories: fashion, politics, and religion and scrutinised using the techniques from the first chapter. Fashion sub-chapter describes Punch’s views on fashion, centring around the crinoline. The political sub-chapter concerns Britain’s struggles with Ireland and France. The chapter ends by discussing Britain’s struggles with the Pope and the Papacy. The thesis’s conclusion further disproves the claims of Victorian England being a dull period, as exemplified by the prevalence of humour in various discourses, whether social, political, or religious, all employing superiority and incongruity as primary modes of directing the discourses in favour of the British causes.