Od reprezentacji do kreacji. Fotografia w epoce rzeczywistości cyfrowej

Niniejsza praca licencjacka analizuje ewolucję fotografii od roli narzędzia służącego reprezentacji rzeczywistości do medium aktywnie ją kreującego w epoce cyfrowej. Autor dowodzi, że zapis fotograficzny nigdy nie był obiektywnym odwzorowaniem świata, a fotografia zawsze brała udział w kształtowaniu form widzialności oraz narracji o rzeczywistości.

Praca rozpoczyna się od omówienia filozoficznych podstaw realizmu fotograficznego, po czym zwraca się w stronę teorii realizmu Rolanda Barthesa w celu wykazania problemów związanych z uznaniem fotografii za medium zdolnego ustalać fakty. Następnie w kontekście semiotycznym fotografia zostaje poddana analizie przez pryzmat teorii Charlesa Sandersa Peirce’a, co umożliwia podważenie teorii realizmu, które opierały się na koncepcji znaku indeksowego oraz wykazanie zakresu, w jakim ten charakter jestwła istotny dla znaczenia fotografii. Oprócz tego w rozdziale zawarta jest analiza różnic między fotografią analogową a cyfrową. Kolejne rozdziały pokrywają analizy fotografii jako praktyki społecznej, wykazując jej zależność od dyskursu w którym uczestniczy oraz analizy w kontekście filozofii mediów oparte na koncepcjach Waltera Benjamina, Viléma Flussera oraz Jeana Baudrillarda. Autor podkreśla, że fotografia odegrała istotną rolę w powstaniu hiperrzeczywistości stając się punktem odniesienia dla kategorii realizmu.

Konkluzje syntezują refleksje, argumentując, że w erze cyfrowej fotografia nie tylko dokumentuje, ale przede wszystkim konstruuje symulowaną rzeczywistość, kształtując ją na swoje podobieństwo. Praca opiera się na analizie teoretycznej, historycznej i interdyscyplinarnej, łącząc filozofię, semiotykę i teorię mediów.