Wpływ dogoterapii na rozwój emocjonalny dzieci

Celem pracy magisterskiej było sprawdzenie, czy dogoterapia ma wpływ na rozwój emocjonalny dzieci, w tym dziećmi z trudnościami emocjonalnymi i zaburzeniami rozwojowymi, którym często towarzyszą różne trudności w tym emocjonalne. Pytania w narzędziu badawczym skupiały się na ocenie zmian w zakresie nastroju, regulacji emocji, zachowań społecznych oraz umiejętności interpersonalnych dzieci uczestniczących w zajęciach z udziałem psa terapeutycznego. W części empirycznej zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Narzędziem badawczym była autorska ankieta skierowana do specjalistów z zakresu dogoterapii. Analizie poddano m.in. reakcje emocjonalne dzieci, zmiany w zachowaniu, poziom motywacji oraz funkcjonowanie społeczne. Wyniki badania sugerują, że dogoterapia może mieć pozytywny wpływ na rozwój emocjonalny dzieci: poprawia samopoczucie, sprzyja redukcji stresu i lęku, wspiera samoregulację, poprawia relacje społeczne i zwiększa motywację do udziału w zajęciach. Najbardziej korzystne efekty odnotowano w pracy z dziećmi ze spektrum autyzmu oraz z zaburzeniami lękowymi. Niższe oceny dotyczyły takich obszarów jak redukcja zachowań impulsywnych i zmniejszenie agresji, co może świadczyć o tym, że w tych zakresach dogoterapia pełni raczej rolę wspomagającą i powinna być uzupełniana innymi formami oddziaływań terapeutycznych. Choć opinie specjalistów biorących udział w badaniu wskazują na wyraźną wartość obecności psa w procesie wspierania rozwoju dziecka, należy pamiętać, że badanie miało charakter wstępny, a liczba respondentów była ograniczona. Z tego względu wnioski należy traktować jako punkt wyjścia do dalszych, pogłębionych analiz.

The aim of this master's thesis was to examine whether dog therapy has an impact on the emotional development of children, including those with emotional difficulties and developmental disorders, who often face a variety of challenges, particularly in the emotional domain. The questions in the research tool focused on assessing changes in mood, emotional regulation, social behavior, and interpersonal skills in children participating in sessions with a therapy dog. In the empirical part of the study, the diagnostic survey method was used. The research tool was an original questionnaire addressed to professionals specializing in dog therapy. The analysis covered, among other aspects, children’s emotional responses, behavioral changes, levels of motivation, and social functioning. The results of the study suggest that dog therapy may have a positive effect on children's emotional development – it improves well-being, helps reduce stress and anxiety, supports self-regulation, enhances social relationships, and increases motivation to participate in activities. The most beneficial effects were observed in work with children on the autism spectrum and with anxiety disorders. Lower effectiveness was noted in areas such as the reduction of impulsive behavior and aggression, which may indicate that in these areas, dog therapy serves a rather supportive role and should be complemented by other forms of therapeutic intervention. Although the opinions of the specialists participating in the study point to the clear value of the presence of a dog in supporting a child's development, it should be noted that the study was preliminary and the number of respondents was limited. Therefore, the conclusions should be treated as a starting point for further, more in-depth research.