Instytucja świadka koronnego w Polsce na podstawie ustawy o świadku koronnym

Cel niniejszej pracy, zatytułowanej „Instytucja świadka koronnego w Polsce” stanowi przybliżenie instytucji świadka koronnego w polskim systemie prawa karnego. Świadek koronny jako instytucja został wprowadzony do polskiego systemu prawa karnego wraz z uchwaleniem ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym. Początkowo ustawa miała charakter epizodyczny, co zostało zmienione wraz nowelizacją z roku 2006. Instytucja świadka koronnego jeszcze na etapie procesu legislacyjnego budziła wiele kontrowersji. Wraz z upływem czasu instytucja ta w dalszym ciągu jest przedmiotem licznych rozważań, a poglądy doktryny na jej temat są skrajnie różne. Zwolennicy istnienia tej instytucji wskazują, że stanowi ona skuteczne narzędzie w walce z przestępczością zorganizowaną, które przynosi wymierne efekty w postaci dowodów, które często nie sposób byłoby osiągnąć bez jej istnienia. Przeciwnicy istnienia instytucji świadka koronnego podnoszą natomiast, że stanowi ona zaprzeczenie zasady rzetelnego procesu. Niniejsza praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich dotyczy rysu historycznego istnienia instytucji świadka koronnego. W jego skład wchodzi między innymi omówienie anglosaskich korzeni instytucji oraz przedstawienie procesu legislacyjnego związanego z wprowadzeniem ustawy o świadku koronnym w Polsce. Drugi rozdział poświęcony jest ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym. Omówiono w nim warunki zostania świadkiem koronnym, oraz ochronę i pomoc na jaką mogą liczyć świadkowie koronni. Ostatni z rozdziałów dotyczy opinii na temat instytucji świadka koronnego przedstawianych w literaturze przedmiotu. Autor w swojej pracy starał się ukazać zarówno opinie zwolenników jak i przeciwników istnienia instytucji świadka koronnego.