Deepfake jako nowa forma przemocy wobec kobiet. Geneza, wybrane przypadki i regulacje prawne zjawiska NCII

Niniejsza praca poświęcona jest zjawisku niekonsensualnych treści intymnych, określanych w literaturze badawczej skrótem NCII (ang. non-consensual intimate imagery), tworzonych przy użyciu technologii deepfake. Termin NCII obejmuje zarówno materiały syntetyczne wygenerowane przez sztuczną inteligencję, jak i inne treści intymne rozpowszechniane bez zgody osoby przedstawionej. Manipulacja wizualna obrazem, podobnie jak przemoc wobec kobiet, ewoluuje wraz z rozwojem technologii, a oba zjawiska łączą się dziś w nowej formie przemocy wizualnej wymierzonej przede wszystkim w kobiety.

Za hipotezę badawczą w niniejszej pracy przyjęto, że deepfake pornografia, choć przedstawiana jako neutralne zastosowanie nowych technologii, stanowi w rzeczywistości nową formę przemocy wobec kobiet i dzieci. Problemem głównym pracy było ustalenie, jaką skalę przybiera zjawisko NCII, jaki jest jego wpływ na osoby pokrzywdzone oraz w jakim zakresie istniejące regulacje prawne i działania edukacyjne są w stanie temu zjawisku przeciwdziałać.

Praca skupia się na analizie zjawiska NCII w trzech wymiarach. Pierwszym jest geneza i skala zjawiska, zarówno w wymiarze technologicznym, jak i społecznym, z uwzględnieniem roli mediów w kształtowaniu świadomości publicznej. Drugim jest wpływ NCII na osoby dotknięte tym problemem z perspektywy psychologicznej i społecznej. Trzecim jest odpowiedzialność prawna i edukacyjna na poziomie krajowym i globalnym.

Do napisania pracy wykorzystano literaturę fachową obejmującą opracowania naukowe z zakresu prawa karnego, aktów prawnych, raportów społeczno-psychologicznych oraz materiałów prasowych.

Metodą badawczą zastosowaną na potrzeby pracy była analiza literatury przedmiotu, uzupełniona studium przypadku przeprowadzonym w rozdziale drugim.

W badanym zjawisku zgodnie z przyjętą hipotezą deepfake pornografia okazuje się przede wszystkim formą przemocy wobec kobiet - ponad 96% materiałów tego typu przedstawia kobiety, a sprawcami i konsumentami są niemal wyłącznie mężczyźni. Wnioski z pracy wskazują na potrzebę działań na poziomie prawnym, platformowym i edukacyjnym, a problem ten wykracza poza technologię i prawo, sięgając głęboko zakorzenionych norm kulturowych normalizujących uprzedmiotowienie kobiet.

This thesis looks at the phenomenon of non-consensual intimate imagery, known in the academic literature by the acronym NCII, created using deepfake technology. The term NCII covers both synthetic material generated by artificial intelligence and any other intimate content shared without the consent of the person shown. Visual image manipulation, like violence against women, changes as technology develops, and the two issues now come together in a new form of visual violence aimed mainly at women.

The hypothesis of this thesis is that deepfake pornography, although often presented as a neutral use of new technology, is actually a new form of violence against women and children. The main research question was to find out how widespread the NCII phenomenon is, what impact it has on victims, and to what extent current legal frameworks and educational measures are able to deal with it.

The thesis focuses on the analysis of NCII in three areas. The first looks at the origins and scale of the phenomenon, both in technological and social terms, with particular attention to the role of the media in shaping public awareness. The second looks at the impact of NCII on those affected, from a psychological and social point of view. The third looks at legal and educational responsibility at both national and international level.

The thesis is based on specialist literature, including academic studies in criminal law, legal acts, socio-psychological reports, and press articles. The research method used was an analysis of the relevant literature, together with a case study presented in the second chapter.

In line with the hypothesis, deepfake pornography turns out to be, above all, a form of violence against women: over 96% of such material shows women, and the perpetrators and users are almost always men. The conclusions of the thesis point to the need for action at the legal, platform and educational levels, and show that the problem goes beyond technology and law, being rooted in deeply held cultural norms that normalise the objectification of women.