China's economic diplomacy towards the Philippines since the 21st century

Streszczenie Od początku XXI wieku Chiny realizowały ambitne i wielopłaszczyznowe podejście do dyplomacji gospodarczej, wykorzystując swoje strategiczne położenie geograficzne i wizję spójnych ram regionalnych. Jako integralny gracz w chińskiej strategii dyplomacji sąsiedzkiej, Filipiny stały się kluczowym partnerem w realizacji szerszych celów chińskiej inicjatywy Morskiego Jedwabnego Szlaku. W ramach dyplomacji, która priorytetowo traktuje kraje sąsiednie i pielęgnuje głębsze więzi z krajami rozwijającymi się, zaangażowanie gospodarcze Chin z Filipinami stanowi kluczowy element ich szerszej polityki regionalnej. Zaangażowanie to niesie ze sobą istotne implikacje teoretyczne dla zrozumienia dyplomacji gospodarczej oraz praktyczną wartość dla wzmocnienia bezpieczeństwa regionalnego i realizacji wspólnych interesów gospodarczych. Niniejszy artykuł, oparty na teoretycznych podstawach dyplomacji gospodarczej, krytycznie analizuje ewolucję i charakterystykę relacji gospodarczych Chin z Filipinami. Wykorzystując ramy sankcji gospodarczych, pomocy gospodarczej i współpracy gospodarczej, badanie analizuje dynamiczną interakcję między tymi instrumentami a szerszymi zmianami w celach polityki zagranicznej Chin. Najpierw dokonano przeglądu kontekstu historycznego, podkreślając fazy przejściowe dyplomacji gospodarczej z Filipinami, od okresów wzajemnych sankcji, przez pomoc gospodarczą przełamującą lody, aż po gwałtowny rozwój współpracy gospodarczej. Szczególną uwagę poświęcono wydarzeniom po XXI wieku, w których współpraca gospodarcza stała się dominującym tematem, uzupełniona strategiczną pomocą gospodarczą, aczkolwiek z minimalnym wykorzystaniem środków przymusu ekonomicznego. Analiza zagłębia się dalej w czynniki kształtujące te stosunki dwustronne, w tym krajowe priorytety gospodarcze obu krajów, unikalną sytuację polityczną i gospodarczą Filipin oraz wpływ szerszej dynamiki regionalnej i międzynarodowej, takiej jak obecność Stanów Zjednoczonych i ramy ASEAN. Niniejsze badanie podkreśla znaczenie instrumentów takich jak umowy handlowe, projekty inwestycyjne, inicjatywy infrastrukturalne w ramach Inicjatywy Pasa i Szlaku oraz narzędzia finansowe, które odzwierciedlają strategiczne cele Chin w zakresie umacniania ich wpływów w regionie. Wyniki pokazują, że chociaż chińska dyplomacja gospodarcza wobec Filipin osiągnęła znaczny postęp i wprowadziła innowacyjne podejścia, nadal istnieją pewne wyzwania. Obejmują one kwestie percepcji społecznej, oporu politycznego i braków w koordynacji, które wymagają współpracy. W badaniu postuluje się synergistyczne podejście, które łączy strategie ekonomiczne i polityczne w celu dalszego zacieśnienia relacji dwustronnych. Ostatecznie, badania te wzbogacają dyskurs akademicki na temat dyplomacji gospodarczej, oferując niuansową analizę zaangażowania Chin na Filipinach i przyczyniają się do szerszego zrozumienia jej praktycznych zastosowań w kształtowaniu stosunków międzynarodowych i stabilności regionalnej.

Abstract Since the dawn of the 21st century, China has pursued an ambitious and multifaceted approach to economic diplomacy, leveraging its strategic geographical position and its vision of a cohesive regional framework. As an integral player in China’s neighboring diplomacy strategy, the Philippines has emerged as a crucial partner within the broader objectives of China’s Maritime Silk Road initiative. Under the diplomatic framework of prioritizing neighboring countries and fostering deeper ties with developing nations, China’s economic engagement with the Philippines represents a pivotal component of its broader regional policy. This engagement carries significant theoretical implications for understanding economic diplomacy and practical value in bolstering regional security and advancing mutual economic interests. This paper, grounded in the theoretical underpinnings of economic diplomacy, critically examines the evolution and characteristics of China's economic relations with the Philippines. Employing the frameworks of economic sanctions, economic assistance, and economic cooperation, the study explores the dynamic interplay between these instruments and the broader shifts in China’s foreign policy objectives. The historical context is first reviewed, highlighting the transitional phases of economic diplomacy with the Philippines, from periods of mutual sanctions to ice-breaking economic aid, and eventually to the rapid expansion of economic cooperation. Special attention is given to the post-21st-century developments where economic cooperation became the dominant theme, complemented by strategic economic assistance, albeit with minimal use of coercive economic measures. The analysis further delves into the factors shaping this bilateral relationship, including domestic economic priorities in both nations, the Philippines’ unique political and economic landscape, and the influence of broader regional and international dynamics, such as the U.S. presence and the ASEAN framework. This research underscores the significance of instruments like trade agreements, investment projects, infrastructure initiatives under the Belt and Road framework, and financial tools, all of which reflect China’s strategic objectives in solidifying its influence in the region. Findings reveal that while China's economic diplomacy towards the Philippines has achieved notable progress and introduced innovative approaches, certain challenges persist. These include issues of public perception, political resistance, and coordination deficiencies that require collaborative efforts to address. The study advocates for a synergistic approach that intertwines economic and political strategies to enhance bilateral relations further. Ultimately, this research enriches the academic discourse on economic diplomacy by offering a nuanced analysis of China’s engagement with the Philippines and contributes to the broader understanding of its practical applications in shaping international relations and regional stability.