Media w kształtowaniu komunikacji w przedsiębiorstwach wielopokoleniowych

Przedmiotem rozprawy jest zagadnienie mediów analizowane w kontekście oceny ich wpływu na kształtowanie komunikacji w przedsiębiorstwach, z uwzględnieniem struktury wiekowej pracowników. Głównym celem pracy jest identyfikacja mediów, które mogą zapewnić komunikację dla wielu współistniejących ze sobą grup pokoleń. Teza sformułowana w pracy, poddana weryfikacji i argumentowaniu w wyniku przeprowadzonych badań, brzmi: Istnieje zależność pomiędzy wyborem mediów dostosowanych do różnych grup wiekowych, a skuteczną komunikacją w przedsiębiorstwie o wielopokoleniowej strukturze. Zgodnie z tematyką pracy autorka w szczególności interesowała się identyfikacją potrzeb w zakresie projektowania mediów w komunikacji różnych grup pokoleniowych. Realizacje celu oraz dowodzenie hipotez przedstawia w sześciu rozdziałach. Praca składa się z części teoretycznej i empirycznej. Trzy pierwsze rozdziały to rozdziały teoretyczne. W kolejnych trzech empirycznych autorka zawarła opisy badań i wnioski z ich analizy. Autorka na podstawie analizy literatury przyjęła założenie, że pracownicy pochodzący z różnych grup pokoleniowych posiadają różne potrzeby komunikacyjne. W jednym przedsiębiorstwie mogą spotkać się reprezentanci kolejnych pokoleń określanych mianem baby boomers, X, Y oraz Z. W badaniach poszukuje odpowiedzi na pytanie czy istnieje zasada, metoda doboru mediów, tak aby komunikacja zapewniała skuteczny przekaz dla wszystkich pracowników niezależnie od ich wieku i przynależności do grupy pokoleniowej. Rozdział pierwszy jest kluczowy z uwagi na zaprezentowanie definicji mediów. Autorka na podstawie studiów literaturowych przedstawiła dylematy związane z typologią mediów. Na potrzeby dysertacji odeszła od definiowania mediów jako środków masowego przekazu, rozumianych głównie jako radio, telewizja czy prasa. Koncentrując się na klasycznych definicjach mediów, interpretuje media szeroko, rozciągając ich pojęcie pomiędzy właściwościami materialnymi, fizycznymi technologiami a funkcjami społecznymi. Autorka zatem wychodząc miedzy innymi od Marshalla McLuhanna, Niklasa Luhmanna czy Manuela Castellsa przedstawia, media jako źródła komunikacji takie jak ciało, głos, pismo i wszystkie przejawy zachowania człowieka czy sam człowiek, jak również jako techniki, technologie i narzędzia komunikacyjne które tworzą i emitują przekazy. W kolejnym rozdziale poszukując korelacji pomiędzy wiekiem uczestników procesu komunikacji, a mediami wykorzystywanymi w tym procesie, poddaje analizie modele komunikacji. W rozdziale trzecim rozważa zagadnienia funkcjonowania pokoleń w organizacjach w dobie transformacji cyfrowej. Przeprowadza charakterystykę pokoleń funkcjonujących na rynku pracy, opisując ich cechy jak również różnice jakie wykształtowały się w potrzebach i postawach komunikacyjnych poszczególnych grup pracowników. W rozdziałach empirycznych pracy przedstawia wyniki badań jakościowych i ilościowych. Badaniu podlega każdy przejaw działalności medialnej w przedsiębiorstwie służący budowaniu przekazu – zarówno elektroniczne, oparte na technice druku narzędzia komunikacyjne, jak i wszelkie formy kontaktu bezpośredniego, takie jak firmowe zebrania informacyjne czy mniej lub bardziej formalne spotkania pracowników. Główna teza pracy została zweryfikowana negatywnie. W związku z tym, autorka nie zbudowała modelu kompilacji mediów właściwego dla wszystkich grup pokoleń. W podsumowaniu pracy zaprezentowała autorską klasyfikację mediów z podziałem na media fizyczne i biologiczne, jako wyraz przenikania się świata fizycznego i społecznego, a następnie wyodrębnia media, które mogą być zaliczone do kinestetycznych, sensorycznych, behawioralnych i afordancyjnych. W pracy uwzględniono literaturę polską i zagraniczną z zakresu medioznawstwa, zarządzania organizacjami, zarządzania zasobami lidzkimi jak również socjologii, filozofii w tym filozofii mediów ale również psychologii społecznej, informatyki i cybertechnologii oraz szereg artykułów i opracowań eksperckich.