Zarządzanie kryzysowe a jego świadomość społeczna na przykładzie m.st. Warszawy

W niniejszej pracy magisterskiej Autor koncentruje się na analizie systemu zarządzania kryzysowego w Warszawie oraz odporności miasta i jego mieszkańców na współczesne zagrożenia. Tematyka pracy osadzona została w kontekście świadomości społecznej i osobistego przygotowania Warszawianek i Warszawiaków do radzenia sobie z kryzysem. Głównym celem badań prowadzonych w toku tworzenia pracy była weryfikacja tezy o niewystarczającym poziomie wiedzy mieszkanek i mieszkańców stolicy w zakresie zarządzania kryzysowego oraz ich niskiej odporności na potencjalne sytuacje kryzysowe. Badania zostały zrealizowane przy pomocy ankiety internetowej dystrybuowanej wśród osób mieszkających w Warszawie. Wyniki ujawniły wysoki poziom poczucia bezpieczeństwa, krytyczne podejście do władz miasta, niskie zaufanie do służb mundurowych, a przy tym istotne deficyty w poziomie poinformowania społeczeństwa. Ponadto wskazały na niską odporność mieszkańców na potencjalne sytuacje kryzysowe. Autor konkluduje, że administracja na szczeblu rządowym i samorządowym powinna zintensyfikować wysiłki edukacyjne i komunikacyjne celem zbudowania w przyszłości świadomego i doinformowanego społeczeństwa, będącego filarem odporności społecznej, niezbędnej w procesie zarządzania kryzysowego w całym kraju.

In this master's thesis, the author focuses on analysing the crisis management system in Warsaw and the resilience of the city and its residents to contemporary threats. The subject matter of the thesis is set in the context of social awareness and the personal preparedness of Warsaw residents to deal with a crisis. The main objective of the research conducted in the course of the thesis was to verify the thesis about the insufficient level of knowledge of the capital's residents in the field of crisis management and their low resilience to potential crisis situations. The research was carried out using an online survey distributed among people living in Warsaw. The results revealed a high level of security, a critical attitude towards the city authorities, low trust in the uniformed services, and significant deficits in the level of public information. In addition, they indicated low resilience of residents to potential crisis situations. The author concludes that the government and local authorities should intensify their educational and communication efforts in order to build a conscious and well-informed society in the future, which will be the pillar of social resilience, essential in the process of crisis management throughout the country.