INSTYTUACJA STANU WYŻSZEJ KONIECZNOŚCI W POLSKIM PRAWIE KARNYM

Przedmiotem niniejszej pracy magisterskiej jest stan wyższej konieczności, będący instytucją o fundamentalnym znaczeniu zarówno dla teorii prawa karnego, jak i dla praktyki. Pozwala on uniknąć niesprawiedliwych rozstrzygnięć, uwzględniając sytuacje, w których jednostka nie miała realnej możliwości działania niebędącego czynem zabronionym. Wprowadza tym samym do prawa karnego element elastyczności i humanitaryzmu, bez którego system ten nie mógłby właściwie spełniać swojej funkcji ochronnej, prewencyjnej i sprawiedliwościowej. Celem pracy jest pogłębiona analiza normatywnego i dogmatycznego znaczenia stanu wyższej konieczności w polskim prawie karnym. Szczególny nacisk położono na zrozumienie, dlaczego instytucja ta — choć zbudowana wokół wyjątkowych sytuacji — odgrywa kluczową rolę w systemie odpowiedzialności karnej, zapewniając jednocześnie poszanowanie kluczowych zasad konstytucyjnych.