Muzyka a język. Analiza semiotycznych aspektów muzyki instrumentalnej

Praca podejmuje zagadnienie związku między językiem a muzyką przez pryzmat analizy semiotycznej różnych aspektów muzyki instrumentalnej. Punktem wyjścia jest hipoteza, zgodnie z którą między utworami muzycznymi a zjawiskami językowymi zachodzą złożone relacje, które nie zawsze są dość wyraźnie odróżniane. Aby te skomplikowane związki wyjaśnić, zostało przyjęte odróżnienie na język-system, język-mowę oraz metajęzyk.

Praca podzielona została na trzy rozdziały. W rozdziale pierwszym język muzyki został rozpatrzony jako systemu semiotyczny, czyli zbiór znaków wyposażony w syntaktykę, semantykę i pragmatykę. Nie ulega wątpliwości, że utwory muzyczne tworzone są według pewnych zasad składniowych a także że nadają się do wyrażania i wzbudzania przeżyć. Nie pełnią jednak typowych dla języków werbalnych funkcji semantycznych.

Rozdział drugi dotyczy utworów muzycznych rozumianych jako nośniki treści emocjonalnych. Z tej perspektywy utwory muzyczne jawią się jako wypowiedzi, za pomocą których kompozytorzy i wykonawcy wyrażają swoje przeżycia, a słuchacze komunikaty te rozumieją, a niekiedy również ulegają ich emocjonalnemu wpływowi.

Ostatni rozdział pracy dotyczy funkcji semiotycznych zapisu nutowego (partytury) oraz terminologii muzycznej, które zostały zinterpretowane jako metajęzyki względem języka muzycznego.

The work deals with the issue of the relationship between language and music through the prism of a semiotic analysis of various aspects of instrumental music. The starting point is the hypothesis that there are complex relationships between musical works and linguistic phenomena that are not always clearly distinguished. In order to explain these complex relationships, a distinction has been made between language-system, language-speech and metalanguage.

The work is divided into three chapters. In the first chapter, the language of music is considered as a semiotic system, i.e. a set of signs equipped with syntax, semantics and pragmatics. There is no doubt that musical works are created according to certain syntactic rules and that they are suitable for expressing and evoking experiences. However, they do not perform semantic functions typical of verbal languages.

The second chapter concerns musical works understood as carriers of emotional content. From this perspective, musical works appear as statements through which composers and performers express their experiences, and listeners understand these messages, and sometimes also succumb to their emotional influence.

The last chapter of the work concerns the semiotic functions of musical notation (score) and musical terminology, which have been interpreted as metalanguages in relation to musical language.