Ocena związku romantycznego przez młodych dorosłych w trzech perspektywach czasowych: przed, w trakcie i po pandemii COVID-19 w kontekście teorii przywiązania

Celem pracy jest ocena związków romantycznych przez młodych dorosłych w trzech perspektywach czasowych: przed, w trakcie i po pandemii COVID 19 w świetle teorii przywiązania. W niniejszej pracy zastosowana została metoda mieszana: częściowo ustrukturyzowany wywiad (14 pytań) i kwestionariusz ECR RS mierzący lęk i unikanie. Badanie objęło 20 osób (10 kobiet, 10 mężczyzn) w wieku 18–29 lat. Wywiady prowadzono online, a przeanalizowane wyniki zestawiono z stylami przywiązania. Pandemia działała jak stresor, który katalizował pewne zjawiska: u części par wzmocniła więź, u innych nasiliła trudności, zwłaszcza w sferze intymności i satysfakcji seksualnej. Z przeprowadzonych wywiadów wynika, że otwarta, empatyczna komunikacja, czułość i współdziałanie w relacji pełniły funkcję ochronną, sprzyjając dobrostanowi i bliskości. Większa otwartość rozmów o potrzebach i fantazjach seksualnych współwystępowała z wyższą oceną relacji. Natomiast deficyty w komunikacji między osobami partnerskimi współwystępowały z poczuciem osamotnienia. Osoby o wyższym lęku lub unikaniu wskazywały na problemy z regulowaniem dystansu. Style przywiązania i jakość komunikacji okazały się kluczowe dla oceny związku i satysfakcji seksualnej w trzech perspektywach czasowych: przed, w trakcie i po pandemii COVID-19.

The study aims to examine how young adults evaluate romantic relationships across three temporal perspectives—before, during, and after the COVID 19 pandemic—in light of attachment theory. A mixed methods design was employed: a semi structured interview (14 questions) and the ECR RS questionnaire measuring attachment anxiety and avoidance. The study included 20 participants (10 women, 10 men) aged 18–29. Interviews were conducted online, and the analyzed findings were examined in relation to attachment styles. The pandemic functioned as a stressor that catalyzed certain processes: in some couples it strengthened the bond, while in others it exacerbated difficulties, especially in the domains of intimacy and sexual satisfaction. Interview data indicate that open, empathic communication, tenderness, and cooperation within the relationship served a protective function, fostering well being and closeness. Greater openness in discussing sexual needs and fantasies was associated with higher evaluations of the relationship. By contrast, deficits in communication between partners were associated with feelings of loneliness. Individuals higher in attachment anxiety or avoidance reported difficulties in regulating interpersonal distance. Attachment styles and the quality of communication proved crucial for relationship appraisal and sexual satisfaction across the three temporal perspectives: before, during, and after the COVID 19 pandemic.