CZYN W PRAWIE KARNYM W KONTEKŚCIE RZECZYWISTOŚCI HYBRYDOWEJ

Wskutek postępu technologicznego, którego kulminacja przypadła na XXI wiek, zaobserwować można nową właściwość rzeczywistości, określaną jako jej hybrydowość. Przejawia się ona przede wszystkim zauważalną konwergencją świata realnego i wirtualnego, która ma swoje źródło w technologiach takich jak: rzeczywistość rozszerzona, rzeczywistość wirtualna, Internet rzeczy, czy sztuczna inteligencja. Wszystkie one tworzą transcendentne środowisko, w którym człowiek prowadzi obecnie swoją aktywność życiową.

Należy zaznaczyć, że dzisiejsze podstawowe instytucje prawa karnego, opracowane zostały na potrzeby świata XX-wiecznego, niecharakteryzującego się jeszcze hybrydowością. Dotyczy to także koncepcji czynu w prawie karnym, która jako podstawa odpowiedzialności prawnokarnej, zająć powinna kluczowe miejsce w rozważaniach odnośnie do konieczności kryminalizacji. Z tego względu, głównym pytaniem badawczym niniejszego opracowania jest to, czy zachowanie się człowieka zachodzące w rzeczywistości charakteryzującej się hybrydowością może stanowić czyn w rozumieniu prawa karnego.

Tak skonstruowany problem badawczy implikuje obranie nie tylko prawnej, ale też filozoficznej perspektywy. Z tego powodu, w pracy rozważono przedmiotowe zagadnienie z uwzględnieniem kwestii ontologicznych, a także semantycznych.

Wyniki badań prowadzą do wniosku, że omawiany typ zachowania się człowieka nie może stanowić czynu w dzisiejszym rozumieniu cech tej koncepcji. Niniejsze opracowanie pozostaje jedynie przyczynkiem do dalszych badań.

As a result of technological advancement, which culminated in 21st century, a new characteristic of reality has emerged and can be referred to as hybridity. It is mainly manifested in the convergence of the real and virtual worlds, rooted in technologies such as augmented reality, virtual reality, the Internet of Things and artificial intelligence. All of these create a transcendent environment in which individuals now conduct their life activities.

It is important to note that the fundamental institutions of contemporary criminal law were developed to meet the needs of the 20th century world, which was not yet characterised by hybrydity. This is also applicable to the concept of the act in criminal law, which, as the basis of criminal liability, should occupy a central place in reflections regarding the necessity of criminalisation. For this reason, the main research question of this study is whether human behaviour occuring within a hybrid reality can constitute an act within a meaning of criminal law.

This research problem necessitates not only a legal but also a philosophical perspective. Therefore, the study addresses the issue with consideration of both ontological and semantic aspects.

The findings lead to the conclusion that this type of human behaviour cannot constitute an act under the current understanding of the features of this concept. This paper serves merely as a contribution to further research.