Związki między narracjami rodzicielskimi o ciele a wstydem związanym z ciałem oraz monitorowaniem ciała u dzieci i ich rodziców

Celem niniejszej pracy było sprawdzenie związku między nasileniem rodzicielskiej narracji wspierającej uprzedmiotowienie a poziomem wstydu związanego z ciałem i poziomem monitorowania ciała u dzieci, a także przyjrzenie się związkom pomiędzy poziomem wstydu związanego z ciałem u dzieci i rodziców oraz poziomem monitorowaniem ciała u dzieci i rodziców oraz korelacjom wewnątrzosobowym tych zmiennych. Przeprowadzono badanie 273 dzieci w wieku 10-13 lat oraz 334 rodziców z wykorzystaniem podskal mierzących wstyd związany z ciałem oraz monitorowanie ciała ze Skali uprzedmiotowienia oraz Skali uprzedmiotowienia dla dzieci; nasilenie narracji wspierającej uprzedmiotowienie mierzono podskalą ze Skali obrazu ciała dla dzieci. Wyniki pokazały, że nasilenie narracji wspierającej uprzedmiotowienie rodziców wiązało się pozytywnie z poziomem wstydu związanego z ciałem u dzieci (narracja wyjaśniała 13% wariancji); z poziomem monitorowania ciała u dzieci była związana tylko narracja matek (narracja wyjaśniała 9,8% wariancji). Zaobserwowano wewnątrzosobowe korelacje pomiędzy zmiennymi monitorowania ciała i wstydu związanego z ciałem. Nie wystąpiły korelacje pomiędzy dziećmi i rodzicami w poziomie monitorowania ciała i wstydu związanego z ciałem - zaobserwowano brak związku pomiędzy poziomem wstydu u dzieci i rodziców oraz pomiędzy poziomem monitorowania ciała u dzieci i rodziców. Narracja rodzicielska wspierająca uprzedmiotowienie była częściowym predyktorem poziomu wstydu związanego z ciałem oraz poziomu monitorowania ciała u dzieci w wieku 10-13 lat.