Instrumenty soft-power w polityce zagranicznej Chińskiej Republiki Ludowej stosowane wobec Tajwanu (ROC) w okresie: 2016-2023

Celem badawczym niniejszej pracy była analiza źródeł i instrumentów soft power wykorzystywanych przez Chińską Republikę Ludową wobec Tajwanu (ROC) w latach 2016–2023, jak również ich identyfikacja oraz klasyfikacja. Wybrany zakres czasowy badań, został przyjęty przez autora niniejszej pracy, ze względu na istotne wydarzenia z zakresu relacji dyplomatycznych między Chinami (ChRL), a Republiką Chińską na Tajwanie (ROC) i wykorzystania soft power w celu osiągnięcia określonych celów politycznych. Zgodnie z tezą przyjętą przez autora pracy: W latach 2016-2023, Chiny wykorzystywały instrumenty soft power w swojej polityce zagranicznej wobec Tajwanu (ROC), dążąc poprzez ich wykorzystanie do ostatecznej unifikacji terytorium Republiki Chińskiej na Tajwanie z ziemiami kontynentu. Podstawowym problemem badawczym pracy był deficyt całościowych analiz akademickich, badających wykorzystanie instrumentów soft power wobec Tajwanu. Ze względu na to, autor postawił trzy pytania badawcze: • W jaki sposób i w jakiej formie Chiny wykorzystują miękką siłę wobec Tajwanu? • Jakie były główne cele polityczne Pekinu związane z jej użyciem? • Które z instrumentów okazały się najbardziej skuteczne w oddziaływaniu na społeczeństwo, kulturę i politykę Tajwanu? Zakres czasowy pracy obejmuje lata: 1949–2023, najważniejszy dla analizy jest okres: 2016- 2023, kiedy Chiny zintensyfikowały wykorzystanie soft power wobec Tajwanu. Praca analizuje koncepcję soft power, sformułowaną przez Profesora Josepha S. Nye’a oraz chińską perspektywę badawczą na tą koncepcję. Analiza opiera się na analizie dokumentów strategicznych, wypowiedzi liderów politycznych, raportów think tanków z Polski, Chin, USA, ROC oraz Europy. Zastosowano metodę analityczno-porównawczą oraz analizę treści. Ostateczne wnioski badawcze, potwierdzają postawioną przez autora niniejszej pracy tezę: W latach 2016-2023, Chiny wykorzystywały instrumenty soft power w swojej polityce zagranicznej wobec Tajwanu (ROC), dążąc poprzez ich wykorzystanie do ostatecznej unifikacji terytorium Republiki Chińskiej na Tajwanie z ziemiami kontynentu. W kontekście analizowania trwającego od 1949 roku, kryzysu w Cieśninie Tajwańskiej, analiza wykorzystania soft power stanowi istotne uzupełnienie dla dominującego w badaniach akademickich, skupienia się na geopolityce i zagadnieniach militarnych, przyczyniając się tym samym do głębszego zrozumienia polityki zagranicznej Chin w regionie Azji Wschodniej.

The research objective of this thesis was to analyze the sources and instruments of soft power employed by the People’s Republic of China (PRC) towards Taiwan (Republic of China, ROC) between 2016 and 2023, as well as to identify and classify them. The selected timeframe was chosen by the author due to significant diplomatic developments between the PRC and the ROC during this period, particularly concerning the use of soft power to achieve specific political goals. According to the thesis proposed by the author: Between 2016 and 2023, China employed soft power instruments in its foreign policy toward Taiwan (ROC), aiming to use them as a means to ultimately unify the territory of the Republic of China on Taiwan with the Chinese mainland. The central research problem addressed in this study is the lack of comprehensive academic analyses exploring China’s use of soft power toward Taiwan. In response, the author formulated three deserach questions: • In what ways and forms does China utilize soft power toward Taiwan? • What have been the main political objectives of Beijing in deploying such instruments? • Which instruments have proven to be the most effective in influencing Taiwanese society, culture, and politics? The chronological scope of the thesis spans from 1949 to 2023, with particular focus on the period 2016–2023, when China significantly intensified its use of soft power toward Taiwan. The thesis explores the concept of soft power as formulated by Professor Joseph S. Nye, as well as Chinese scholarly interpretations and applications of this concept. The analysis draws on strategic documents, speeches by political leaders, and reports from think tanks based in Poland, China, the United States, Taiwan (ROC), and Europe. The study applies analytical-comparative methodology and content analysis. The final research findings confirm the thesis put forth by the author: Between 2016 and 2023, China utilized soft power instruments in its foreign policy toward Taiwan (ROC), aiming to achieve the eventual unification of the ROC’s territory on Taiwan with the Chinese mainland. By examining the long-standing crisis in the Taiwan Strait since 1949, this analysis of soft power use offers an important complement to the prevailing focus in academic research on geopolitics and military issues, thereby contributing to a deeper understanding of China’s foreign policy in the East Asian region.