Brak i pragnienie w powieści : „Wampir” Władysława Stanisława Reymonta

Wampir nadal pozostaje jedną z zapomnianych powieści Władysława Stanisława Reymonta, ponieważ nie wpisuje się w nurt realistyczny, z którym autor najczęściej jest kojarzony . Ta książka jest indywidualistycznym studium o poszukiwaniu sensu w świecie przełomu XIX i XX wieku. Ta praca jest poświęcona zbadaniu jej pod względem opisu uczuć głównego bohatera, które powstają w wyniku jego emigracji do Londynu. Przestrzeń miejska staje się w powieści katalizatorem do pojawienia się pragnień objętych tabu w społeczeństwie mieszczańskim. Poprzez nowe odczytanie dokonuje się podział na trzy rodzaje głodu–pragnienia głównego bohatera: miejskie, duchowe i seksualne/relacyjne. Przywołując kontekst przemian społecznych na przełomie wieków i rozwoju nauki da się udowodnić, że bohaterowie powieści doświadczają kryzysu wiary i muszą szukać przeżyć metafizycznych poza zorganizowaną religią. To prowadzi ich na ścieżkę poznania duchowego poprzez ezoterykę i buddyzm. Ten kontekst w Wampirze spowija tajemnica i iluzja; wszystkie z wybranych przez bohaterów ścieżek poznania prowadzą donikąd, a każda podróż może być wyimaginowana. Brak rozwiązania w poszukiwaniach głównego bohatera można zbadać za pomocą zastosowania metody psychoanalitycznej. Przyjrzenie się bierności w pracy i relacjach z kobietami Zenona prowadzi do konkluzji, że może on być interpretowany, jako postać przedstawiająca symptomy kryzysu męskości i woli, związanego silnie z panującym na przełomie wieków dekadentyzmem. Mężczyzna postrzega otaczające go kobiety jako upiory, wampiry, aby zrzucić na nie winę za brak własnego działania, ponieważ sam nie jest w stanie zrealizować swoich pragnień.