Rozwój Japońskich Sił Samoobrony oraz potencjału wojskowego Japonii po 2012 roku w świetle zmian zachodzących w środowisku międzynarodowym

W XXI wieku Japonia obserwuje zmiany zachodzące w środowisku międzynarodowym, które wpływają na pogorszenie jej bezpieczeństwa. Wzrost potęgi militarnej i asertywności Chin, rozwój programu rakietowo-nuklearnego przez Koreę Północną oraz aktywność wojskowa Rosji w Azji Wschodniej i na Pacyfiku stanowią zagrożenia dla jej bezpieczeństwa i przetrwania. W odpowiedzi na te wyzwania Japonia rozpoczęła proces transformacji Japońskich Sił Samoobrony (ang. Japanese Self-Defense Forces - JSDF) oraz towarzyszące temu luzowanie powojennych ograniczeń swojej siły wojskowej. Zmiany te nabrały kompleksowego charakteru po 2012 roku pod rządami Shinzo Abe, który dokonał znaczącej redefinicji japońskiej polityki bezpieczeństwa. Celem niniejszej pracy jest zbadanie rozwoju Japońskich Sił Samoobrony oraz potencjału wojskowego Japonii po 2012 roku w kontekście przemian w systemie międzynarodowym. Przedstawione zostają zmiany w wydatkach obronnych Japonii, priorytetach geograficznych JSDF, ich doktrynie bojowej oraz strukturze, zakresie prawa do użycia siły przez Japonię, zdolnościach obronnych JSDF, jak również sprzęcie i technologiach wojskowych, w które są wyposażane. Omówiona zostaje także międzynarodowa współpraca wojskowo-obronna Japonii oraz jej znaczenie dla JSDF i bezpieczeństwa państwa. Praca dowodzi, że wobec przemian w systemie międzynarodowym po 2012 roku nastąpiła stopniowa i głęboka transformacja Japońskich Sił Samoobrony oraz potencjału wojskowego Japonii w wyżej wymienionych aspektach. Choć JSDF nadal nie są formalnie siłami zbrojnymi, a rząd cały czas trzyma się zasady wyłącznie obronnego charakteru polityki, Japonia wraz z JSDF znacznie zwiększyła zdolności do aktywnego oddziaływania w środowisku bezpieczeństwa.

In the 21st century, Japan has witnessed significant changes in the international security environment that have adversely affected its national security. The growing military power and assertiveness of China, the advancement of North Korea’s nuclear weapons and missile programs, and Russia’s military activities in East Asia and the Pacific have emerged as threats to Japan’s security and survival. In response to these challenges, Japan has initiated a transformation of the Japanese Self-Defense Forces (JSDF) while gradually relaxing the post-war constraints imposed on its military capabilities. These changes became comprehensive after 2012 under the leadership of Prime Minister Shinzo Abe, who substantially reshaped Japan’s security policy. The purpose of this thesis is to examine the development of the Japanese Self-Defense Forces and Japan’s military posture after 2012 in the context of changes within the international system. The study analyzes changes in Japan’s defense expenditure, the JSDF’s geographical priorities, their doctrine and force structure, the scope of Japan’s right to use force, JSDF’s military capabilities, and procured military equipment and technology. It also explores Japan’s international defense and military cooperation and its significance for both the JSDF and the country’s national security. The thesis demonstrates that in response to changes in the international system after 2012 the Japanese Self-Defense Forces and Japan’s military posture have undergone a gradual and profound transformation across all of the aforementioned dimensions. Although the JSDF still do not formally constitute armed forces and the Japanese government continues to adhere to the exclusively defense-oriented policy, Japan and the JSDF have significantly enhanced their capabilities to actively shape and influence the regional security environment.