An analysis of verbal and non-verbal cues of deception in English-speaking suspects in police interviews. A multimodal approach

W tej pracy przeanalizowano werbalne i niewerbalne elementy kłamstw podejrzanych podczas przesłuchań policyjnych w języku angielskim. Zbadano, w jaki sposób oszustwo jest wyrażane poprzez język, ruchy ciała oraz cechy prozodyczne towarzyszące wypowiedziom podejrzanych. Badanie opiera się na założeniu, że te trzy kanały komunikacyjne wspólnie kształtują fałszywe stwierdzenia. W badaniu zastosowano ujęcie multimodalne, aby zbadać, w jaki sposób różne modalności przyczyniają się do tworzenia nieprawdziwych zeznań oraz zidentyfikować schematy, które mogą sygnalizować oszustwo w różnych kanałach komunikacyjnych. Dane obejmują trzy autentyczne nagrania wideo z przesłuchań z udziałem trzech osób, które były podejrzane o morderstwo, a następnie skazane. Z tych nagrań wybrano do analizy fragmenty zawierające fałszywe lub wprowadzające w błąd informacje. Wypowiedzi przetranskrybowano zgodnie z konwencjami Jeffersona, adnotacje ruchów ciała dodano w programie ELAN, a cechy prozodyczne zbadano przy użyciu programu Praat. Synteza wyników wykazała, że żaden sygnał w odosobnieniu nie jest wiarygodny w wykrywaniu oszustwa. Zamiast tego ujawniła kilka schematów zachowań występujących w wielu kanałach komunikacyjnych. Na poziomie werbalnym podejrzani stosowali strategie dystansowania się, w tym unikanie imion ofiar, częstsze używanie zaimków w odniesieniu do nich oraz ogólne ograniczenie szczegółowości wypowiedzi. Ich zeznania charakteryzowały się mniejszą złożonością językową, większą liczbą podstawowych czasowników ruchu oraz brakiem własnych ocen i osądów. Wzrost liczby pauz i krótszych odpowiedzi zaobserwowano szczególnie po postawieniu zarzutów podejrzanym. Schematy niewerbalne wiązały się z postawą obronną, co odzwierciedlały powściągliwe ruchy ciała podejrzanych, krzyżowanie rąk oraz przyjmowanie postawy sugerującej wycofanie się, zwłaszcza po postawieniu zarzutów. Natomiast analiza elementów prozodycznych nie przyniosła spójnych wyników, co sugeruje, że cechy te zależą od indywidualnych różnic i kontekstu sytuacyjnego. Ogólnie rzecz biorąc, analiza ujawniła kilka strategii stosowanych przez podejrzanych oraz pokazała, w jaki sposób wykorzystują oni elementy werbalne, niewerbalne i prozodyczne, aby je realizować. Badanie to stanowi wkład w ogólną dziedzinę badań nad wykrywaniem kłamstw, wykazując wartość analizy multimodalnej w zapewnianiu całościowego spojrzenia na kłamstwo. Wyniki mogą mieć praktyczne zastosowanie dla funkcjonariuszy policji, pomagając im w rozpoznawaniu fałszywych zeznań w kontekście śledczym.

This thesis examines the verbal and non-verbal aspects of deceptive communication in police interviews involving English-speaking suspects. It investigates how deception is constructed through language, bodily movements, and prosodic features that accompany the suspects’ speech. The study is based on the assumption that together these three communicative modes shape the production of deceptive statements. The study adopts a multimodal approach to explore how different communicative modes contribute to producing untruthful statements and to identify patterns that may signal deception across different multiple communicative channels. The data comprises three authentic video recordings of police interrogations involving three individuals who were suspected and subsequently convicted of murder. From these recordings, excerpts containing false or misleading information were selected for analysis. The speech was transcribed in line with Jefferson’s conventions, bodily movements were annotated in ELAN, and acoustic features were examined using Praat. The synthesis of findings indicated that no single cue is reliable in detecting deception. Instead, it revealed several patterns of behaviour across multiple communicative channels. At the verbal level, suspects used distancing strategies, including the avoidance of victims’ names, increased use of pronouns when referring to them, and overall reduced narrative detail. Their statements were characterised by lower linguistic complexity, with an increased number of simple motion verbs and a lack of evaluations and judgements. An increase in the number of pauses and shorter responses was observed particularly after indictment. Non-verbal patterns were associated with defensiveness, reflecting in the suspects’ restrained body movement, arm crossing, and the adoption of retracted postures, especially after indictment. In contrast, the prosodic analysis did not yield consistent results, suggesting that these features are dependent on individual variation and situational context. Overall, the analysis revealed several strategies used by suspects and revealed how verbal, non-verbal, and prosodic features are employed to achieve them. The study contributes to the general field of deception detection research, demonstrating a value in multimodal analysis in providing a holistic view on deception. The findings may have practical implications for police officers in assisting them to identify deceptive statements in investigative contexts.