Znaczenie rozmnażania generatywnego roślin runa leśnego na przykładzie Stellaria holostea

Grądy są dominującym typem potencjalnej roślinności naturalnej w Polsce, choć ze względu na liczne antropogeniczne przekształcenia niewiele pozostało siedlisk grądowych w stanie nienaruszonym. Jednym ze wskaźników stanu grądów jest stan runa leśnego – jego skład gatunkowy oraz przebieg niezbędnych procesów ekologicznych. W niniejszej pracy zbadano udział i charakterystykę rozmnażania generatywnego roślin runa leśnego na przykładzie gatunku wskaźnikowego starych lasów - gwiazdnicy wielkokwiatowej (Stellaria holostea). Przeprowadzono dwa eksperymenty porównujące wzrost i rozwój osobników pochodzących z rozmnażania generatywnego z osobnikami pochodzącymi z rozmnażania wegetatywnego w warunkach zbliżonych do naturalnych oraz w warunkach laboratoryjnych. Wyniki wykazały, że choć sukces wzrostu jest wyższy dla rozmnażania wegetatywnego, osobniki pochodzące z nasion wschodzą wcześniej i osiągają takie same lub wyższe wysokości niż w przypadku wzrostu z kłączy. Wykazuje to, że rozmnażanie generatywne jest kluczowe dla przetrwania populacji związanych ze środowiskami, w których występują zaburzenia, nie tylko jako źródło zmienności genetycznej i wytrzymałych diaspor, ale też sposób na szybkie i skuteczne odnowienie po zaburzeniu. Wiedza ta może być pomocna w wyznaczaniu kierunku i zakresu działań związanych z ochroną siedlisk grądowych.