Realizm magiczny: kulturowe i społeczne konteksty iterackiej percepcji rzeczywistości – mityzacja codzienności i poszukiwanie sensu w „odczarowanym” świecie

Niniejsza praca licencjacka poświęcona jest realizmowi magicznemu – nurtowi literackiemu znajdującemu się na pograniczu realizmu i fantastyki, który subtelnie wplata elementy nadnaturalne w realistyczny obraz świata, traktując je jako naturalną część codzienności. Celem opracowania jest ukazanie złożoności definiowania realizmu magicznego, uporządkowanie sprzecznych stanowisk teoretycznych oraz analiza, w jaki sposób nurt ten pozwala odnaleźć sens w świecie, który Max Weber określił mianem „odczarowanego” przez nowoczesny racjonalizm. Praca omawia genezę pojęcia, jego europejskie korzenie oraz pełny rozwój w literaturze latynoamerykańskiej w okresie boomu. Analizie poddano wybrane dzieła literackie, w tym Sto lat samotności Gabriela Garcíi Márqueza, a także polskie realizacje realizmu magicznego, takie jak Oberki do końca świata Wita Szostaka oraz Korowód i Dygot Jakuba Małeckiego. Praca wykazuje, że realizm magiczny stanowi uniwersalne narzędzie refleksji nad kondycją człowieka, podważa uproszczone schematy codzienności i otwiera nowe perspektywy poznawcze oraz duchowe.