Dochodzenie autorstwa staropolskiego przekładu „Fortunata”

Niniejsza praca podejmuje próbę ustalenia autora polskiego przekładu „Fortunata”, wydanego około 1570 roku. Najpierw zreferowany został stan badań na temat tego utworu. Przesłanką do podjęcia analizy była rozprawa Jurija Striedtera, wybitnego niemieckiego slawisty, który w 1960 roku opisał powiązania między „Herbarzem” Marcina Siennika (1568) a „Fortunatem” i postawił hipotezę, że tłumaczem mógł być Siennik. W pracy zweryfikowane zostały ustalenia badacza na temat słownictwa specjalistycznego wykorzystanego w „Fortunacie”. Wskazane zostały trzy nowe fragmenty, w których tłumacz dodał słownictwo specjalistyczne znane z „Herbarza”. W analizie uwzględniono także inne zielniki wydane w XVI wieku oraz teksty z epoki, opracowane w „Słowniku polszczyzny XVI w.” W pracy przeprowadzono również próbę kontrolną, czyli sprawdzono, czy podobne zabiegi amplifikacyjne znaleźć można w „Historii o szlachetnej a pięknej Meluzynie”, poświadczonym przekładzie Marcina Siennika. Analiza pokazała, że takie same środki wykorzystane zostały w „Historii o Meluzynie”, co może dowodzić, że Siennik był również tłumaczem „Fortunata”.