Ideologiczne uwarunkowania polityki zagranicznej Kuby i Iranu wobec USA

Praca poświęcona jest tematyce międzynarodowej w kontekście stosunków bilateralnych lub ich braku. Przedstawia ona główne założenia polityki zagranicznej dwóch państw tj. Republiki Kuby oraz Islamskiej Republiki Iranu wobec Stanów Zjednoczonych Ameryki w latach kolejno 1959-2017 oraz 1979-2017. Z tego powodu jest to praca dosyć unikalna, ponieważ zestawia ze sobą dwa zupełnie od siebie różne państwa, które mają jednak cechę wspólną jaką jest głęboko zakorzeniony w panujących tam reżimach antyamerykanizm. O wyborze właśnie takiego zestawienia zadecydował fakt, iż przed rewolucjami jakie przeprowadzone zostały zarówno na Kubie jak i w Iranie państwa te były jednoznacznie proamerykańskie. Rewolucja kubańska z 1959 oraz islamska rewolucja w Iranie były bez wątpienia najważniejszymi wydarzeniami w dwudziestowiecznej historii tychże państw, oraz wydarzeniami o znaczeniu przełomowym dla dyskursu politycznego w regionach kolejno Ameryki Łacińskiej oraz Bliskiego Wschodu. Powstałe w ten sposób reżimy były zdecydowanie antyamerykańskie, choć z różnych przyczyn. We wstępie przedstawione zostały podstawowe założenia pracy jak również podstawy ideologiczne oraz ich specyfikę. Wyjaśnione zostały podstawowe zagadnienia dotyczące formy rządów oraz systemów politycznych na Kubie oraz w Iranie. Rozdział pierwszy przedstawia zarówno przyczyny jak i przebieg wspomnianych rewolucji i ma na celu przedstawić w jaki sposób doszło do uformowania się antyamerykańskich reżimów na Kubie oraz w Iranie. Rozdziały drugi oraz trzeci skonstruowane zostały według podobnego schematu. Pierwszy podrozdział opisuje zachowania bezpośrednio porewolucyjne przedstawiając pierwsze trzy lata po rewolucji kubańskiej oraz dziesięć po rewolucji islamskiej. Kolejne podrozdziały skupiają się na poszczególnych zagadnieniach stwarzających największe problemy i konflikty na linii Hawana Waszyngton oraz Teheran Waszyngton. Wobec relacji kubańsko-amerykańskich wybrane zostały kwestie amerykańskiego embargo wobec wyspy, szerzenia przez Kubę rewolucji socjalistycznej w regionie jak i poza nim, statusu zatoki Guantanamo oraz masowej emigracji Kubańczyków. Poruszone zostały również wątki takie jak wpływ diaspory kubańskiej na politykę Stanów Zjednoczonych wobec Kuby oraz ponowne nawiązanie stosunków dyplomatycznych w 2015 roku. Wobec relacji irańsko-amerykańskich wybrane zostały kwestie irańskiego programu nuklearnego, wojny z terroryzmem, równowagi w obszarze Bliskiego Wschodu oraz napięć między Iranem i Izraelem. Podsumowanie skupia się na próbie konstruktywnego porównania polityki przedstawionej w poprzednich rozdziałach i stwierdzeniu czy reżimy kubański oraz irański kierują się jedynie deklarowaną ideologia czy skłonne są kierować się również pragmatyzmem.