Przedmioty żałoby i pustka egzystencjalna. Psychoanalityczna lektura Rzeczy, których nie wyrzuciłem Marcina Wichy oraz Obcego Alberta Camusa w świetle teorii Donalda W. Winnicotta

Niniejsza praca licencjacka stanowi próbę psychoanalitycznej interpretacji doświadczenia straty matki oraz procesów żałoby. Poniższe rozważania opierają się na teorii brytyjskiego psychoanalityka Donalda Woodsa Winnicotta. Przedmiotem badań uczyniono dwa skrajnie różniące się od siebie teksty r wpisane w różne konteksty historyczno literackie: współczesny utwór autorstwa Marcina Wichy Rzeczy, których nie wyrzuciłem oraz minipowieść, pochodzącą z pierwszej połowy dwudziestego wieku, Obcego Alberta Camusa. W obu utworach punktem wyjścia jest doświadczenie przez bohaterów sytuacji granicznej, jaką jest śmierć matki i konieczność skonfrontowania się z następującą po niej pustką egzystencjalną. Cel pracy stanowi analiza, jak koncepcje stworzone przez Winnicotta, takie jak: obiekt przejściowy, lustrzana matka, wystarczająco dobra matka, holding, sprawdzą się przy interpretacji odmiennych bohaterów literackich. Struktura pracy nie jest chronologiczna ze względu na dominację w tej kwestii logiki psychomechanizmów. W pierwszym rozdziale zostały nakreślone ramy metodologiczne, zaczynając od ujęcia żałoby przez Zygmunta Freuda, a kończąc na uporządkowaniu teorii Winnicotta. Drugi rozdział został poświęcony prozie Marcina Wichy, w którym narrator zmaga się ze stratą matki. Porządkuje pozostawione po niej przedmioty nadając im rangę ,,obiektów przejściowych bis”. Prowadzony przez niego proces inwentaryzacji, staje się dla niego narzędziem do reintegracji jaźni. W trzecim rozdziale został ukazany tragizm Meursaulta, czyli bohatera wykreowanego przez Alberta Camusa. Przez pryzmat braku relacji z obiektem pierwotnym, jego apatia i patologia afektu jest interpretowana jako jego pancerz fałszywego ja, który chroni jego straumatyzowany rdzeń osobowy przed unicestwieniem. W ostatnim rozdziale zostali porównani obaj bohaterowie i ich odmienne postawy. Przeprowadzona analiza dowodzi, że winnicottowska teoria relacji z obiektem jest wysoce funkcjonalnym narzędziem w przeprowadzaniu badań literackich w tym zakresie.