Zasada ekwidystansu jako sposób delimitacji obszarów morskich

Niniejsza praca, podzielona na trzy rozdziały, ma na celu przybliżenie problematyki zasady ekwidystansu jako sposobu delimitacji obszarów morskich. Motywem przewodnim jest hipoteza dotycząca istotnej roli metody linii równych odległości na proces przeprowadzania rozgraniczania akwenów wodnych. W pierwszej kolejności ukazana została ogólna charakterystyka prawa morza jako gałęzi prawa międzynarodowego publicznego, a także podjęto się próby zarówno zdefiniowania pojęcia „obszary morskie” oraz poruszenia tematu ich delimitacji, jak i przedstawienia procesu ewolucji w postrzeganiu zasady ekwidystansu. Drugi rozdział stanowi kompleksową analizę ewolucji orzecznictwa międzynarodowego w zakresie sposobu stosowania zasady ekwidystansu w procesie delimitacji obszarów morskich, rozpoczynając od przełomowego wyroku Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie delimitacji szelfu kontynentalnego Morza Północnego z 1969 r. aż do współczesnych orzeczeń. Ostatni rozdział skupia się na współczesnym rozumieniu zasady ekwidystansu, opierając się na stosowanym w procesie rozgraniczania obszarów morskich od wyroku Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie delimitacji Morza Czarnego z 2009 r. „trzyetapowym” procesie (ang. three-stage approach) i uzupełniając te analizy rozważaniami ekspertów z dziedziny prawa morza. Najważniejszym wnioskiem pracy jest stwierdzenie, iż zasada ekwidystansu niezmiennie odgrywa decydujące znaczenie w procesie delimitacji obszarów morskich.

This thesis, divided into three chapters, aims to introduce the issue of the equidistance principle as a method of delimitation of maritime boundaries. The leitmotif is the hypothesis concerning the important role of the method of equaldistance lines on the process of demarcation of water areas. In the first part, the general characteristics of the law of the sea as a branch of public international law are presented, and an attempt is made to define the concept of maritime boundaries and to raise the subject of their delimitation, as well as to present the history and current understanding of the equidistance principle. The second chapter is a comprehensive analysis of the evolution of international jurisprudence on the application of the equidistance principle in the process of maritime delimitation, starting with the landmark judgment of the International Court of Justice on the delimitation of the Continental Shelf of the North Sea in 1969 and ending with contemporary rulings. The final chapter focuses on the modern understanding of equidistance, based on the 'three-stage approach' used in the maritime delimitation process since the 2009 judgment of the International Court of Justice on the delimitation of the Black Sea, and complementing these analyses with considerations from experts in the field of the law of the sea. The key conclusion of the paper is that the equidistance principle invariably plays a decisive role in the process of maritime delimitation.